இந்த வேலை வேண்டாம்

இந்த வேலை வேண்டாம்.

(ஜெயரமணி)

              காலையில் தன் ஆபிஸுக்குள் நுழைந்தவுடனேயே, சுதர்சன், தன்னுடைய தனி கேபினில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு கடிதத்தை கம்பூட்டரில் டைப் செய்து முடித்தான்,அதை ஒரு முறை நிதானமாகப் படித்து விட்டு, உடனடியாக அதை தன்னுடைய மேலதிகாரிக்கு அனுப்பினான்.  கடிதத்தை அனுப்பிய பின்தான், அவனுடைய முகத்தில் ஒரு நிம்மதியும், சாந்தமும் வந்தது.  வழக்கம்போல் தன்னுடைய வேலையில் மூழ்கி விட்டான்.

              அந்த அலுவலகத்தின் பிரதம அதிகாரி, வந்தவுடனேயே, மெயிலில் வந்திருக்கும் செய்தியைப் படித்தவர், சில வினாடிகள் அதிர்ச்சியுடன் இருந்தார்..  தன் கண்களால் படித்த கடிதம், உண்மையானதுதானா எனவும் சில வினாடிகள் யோசித்துப் பார்த்தார்.  நிச்சயமாக, அது சுதர்சனின் தனி இ.மெயிலிலிருந்துதான் வந்திருந்தது.  உடனேயே, அவனைத் தன் அறைக்கு அழைக்கக்கூட தாமதிக்காமல், அவனுடைய கேபினுக்கே சென்றார்.  அவர், சென்றவுடன், அங்கிருந்து அவருக்கும், சுதர்சனத்திற்கும் நடந்த வாக்குவாதம். வெளியில் இருக்கும் மற்ற பணியாட்களில் காதுகளில் விழாவிட்டாலும், அவர்களுக்கிடையே காரசாரமாக வாக்குவாதம் நடப்பது நன்றாகத் தெரிந்தது.

அதிகாரி: சுதர்சன், உனக்கு எதுவும் பைத்தியம் பிடிக்கவில்லையே?

சுதர்சன்: அப்படி, ஒரு நிலை எனக்கு வருமுன் நான் என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

உனக்கு என்ன பிர்ச்சினை? நன்றாகத்தானே எல்லா வேலைகளையும் செய்கிறாய்.  உன்னுடைய படிப்பும், அனுபவமும் கொஞ்சம் நஞ்சமா? உனக்கு கிடைக்கும் வசதிகள் குறைவு என நினைக்கிறாயா? அல்லது வேறு எதாவது கம்பெனியிலிருந்து உனக்கு அதிக சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்திருக்கிறதா?

அப்படியெல்லாம் இல்லை சார்.  எனக்குக் கொஞ்ச நாட்களாகவே, இப்படி நேரம், காலம், நாட்கள் என இல்லாமல், காலையிலிருந்து, நடு இரவு வரையில் ,  வேலையிலேயே மூழ்கி இருக்க முடியவில்லை.  என் மனதில் ஒரு பயமும் வந்து விட்டது. பணத்தை ஒன்றையே பிரதானமாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நான் இழக்கப்போவது மிகவும் அதிகமாகும்.  இழந்த என்னுடைய வாழ்க்கையை, என்னால், எத்தனை பணத்தைக் கொடுத்தும் வாங்க முடியாது.  அதனால்தான், சுய நினைவுடந்தான், இந்தக் கடிதத்தை இன்று உங்களுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.  கொஞ்ச நாட்களாகவே, உங்களிடம் நேரிலேயே சொல்லிவிடவும் இருந்தேன்.  ஆனால், ஒவ்வோரு நாளும், நீங்கள் என் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையும், உங்களுக்கு அடுத்தபடியாக, என்னை நீங்கள் சமமாக அதிகாரம் கொடுத்து

                                  ==2==

வந்ததையும் பார்த்து, மிகவும் தயங்கினேன்.  கடந்த இரு மாதங்களாகவே, என் மனதளவில் நான் இந்த வேலைபோறும். விட்டுவிடலாம் எங்கிற எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன்.

அப்படி என்னதான் உன் பிரச்சினை.  என்னிடம் சொல்வதற்கு உனக்கு விருப்பமிருந்தால், வந்து சொல்  எப்படி இருந்தாலும், நான் ;உன்னுடைய கடிதத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன். மாறாக, உனக்கு வேறு என்னமாதிரி வசதிகள் வேண்டுமோ, அதெல்லாம் உனக்கு உடனேயே அனுமதிக்கிறேன்.  நான் ;உன்னை, என் பிள்ளை மாதிரிதான் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்ப நீ குழப்பத்தில் இருக்கிறாய்.  ஒரு வாரம்  வேண்டுமானால், லீவு எடுத்துக் கொள். நிதானமாக, யோசித்து, பிறகு நியே என்னிடம் வந்து, இந்தக் கடிதத்தை கிழித்து விடுங்களெனச் சொல்லுவாய். நானும் அதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”எனச் சொல்லிவிட்டு, தன்னுடைய கேபினுக்குள் சென்று விட்டார்.

       வெளியில் இருந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  சுதர்சனுக்கும், அதிகாரிக்கும் இடையில் அப்படி என்ன ஒரு பிர்ச்சினை வந்திருக்கும் என யாராலும் ஊகிக்கவும் முடியவில்லை. ஒவ்வோருக்கோருவர் குழப்பத்துடனும், தங்களூக்குள் தோன்றியவைகளைச் சொல்லி, காலத்தைக் கழித்தார்கள்.

       பிரதம அதிகாரியின் அந்தரங்கச் தனிச் செயளரான சுபாஷினி, மெதுவாக சுதர்சனுடைய கேபினுக்குள் சென்றாள்.  அவளும், சுதர்சனும் பேசியது மிகவும் மெல்லிய குரலில் இருந்ததால், வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  வெளியில் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்த போது, இருவருக்கும் வாக்குவாதம் நடப்பதும், சுபாஷினி, தன்னால் இயன்ற வரையில், சுதர்சனுடைய முடிவுக்கு காரணம் என்ன எனக் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் தவித்தாள்.  கடைசியில், மிகவும் வருத்தத்துடன், வெளியில் வந்தாள். 

              அடுத்த நாளும் சுதர்சனம் வந்தான்.  ஆனால், அவன் எடுத்த முடிவில் உறுதியாகவே இருந்தான்.  கடைசியில், சீப் அவனைத் அழைத்து, மிகவும் அந்தரங்கமாக தனி அறையில் வைத்துக் கொண்டு, அவன் ஏன் திடீரென இந்த வேலை விடும் முடிவில் இருக்கிறான் எனத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பினார். தனி அறையில் அவனிடம்,
சுதர்சன், நீ சின்னக் குழந்தை இல்லை.  நீ இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு, எத்தனை நாட்கள், எத்தனைக் கஷ்டங்கள் பட்டிருப்பாய் என எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.  காலேஜ் முடிந்தவுடனேயே, மிகவும் கஷ்டமான பொருளாதார நிலையில் இருந்த போதே, மிகவும் கவனத்துடனும், படித்து, மேல் நாட்டில் மேல் படிப்பும் முடித்து, அங்கேயே சில வருஷங்கள் வேலை செய்து, அனுபவத்துடந்தான், இங்கு வந்தாய்.  நீ, வந்தபோது, இந்தக் கம்பெனியும் மிகவும் சின்னதாகத்தான் இருந்த்து.  உன்னுடைய உறுதியான முயற்சியால்தான், இந்தக் கம்பெனி இன்று, உலகில் பேர் சொல்லும்படிக்கு வளர்ந்திருக்கிறது.  அப்படி, நீ ஒவ்வோரு நாளும் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்த இதை விட்டு, திடீரென எனக்கு இந்த வேலை வேண்டாம்,. நான் விலகிக் கொள்கிறேன் எனச்சொல்லுகிறாய்.  நீ வேறு எங்கும் வேலைக்கு போகப் போவதும் இல்லை என்றும் சொல்கிறாய்.  இந்த முடிவுக்கு காரணம் என்ன. குடும்ப்ப் பிரச்சினை ஏதும் உண்டா? என்னை அதிகாரியாகப் பார்க்காமல், உன் தகப்பனாராக நினைத்து, மனம் விட்டுச் சொல், உன் பிரச்சினை எதுவாக இருந்தாலும், நான் பரிகாரம் சொல்லுகிறேன்” என மிகவும் பரிவோடும், அன்போடும் கேட்டார்.

       “எனக்கும் என்னுடைய கடந்த காலம் நினைவில் இருக்கிறது.  அப்பவெல்லாம், நன்றாகப் படித்து, ஒரு பெரிய நிலைக்கு வரவேண்டும்.  கை நிறையச் சம்பளம் வாங்க வேண்டும் எங்கிற ஆசையில்தான், இத்தனைக் கஷ்டங்களுக்கிடையிலும் படித்து வந்தேன்.  வெளி நாட்டில் படித்து முடித்து விட்டு, அங்கேயேகூட வேலை செய்து அனுபவம் பெற்றேன். இங்கு நீங்கள்தானென்னை அங்கிருந்து கூட்டிக்கொண்டு வந்து, இந்த ஆபிசில் சேர்த்துக் கொண்டீர்கள்.  எனக்கும் எத்தனையே வேலைகளைச் சொல்லியும் கொடுத்தீர்கள். உங்களுக்கேத் தெரியும், என்னுடைய திருமணம் முடிந்த, இரு வாரங்களுக்குள்ளேயே, நீங்கள் என்னை உங்களின் கம்பெனியின் மூலம், ஜெர்மனிக்கு இரு வருடங்கள் அனுப்பி வைத்தீர்கள். அப்பக் கூட, நான் என் இளம் மனைவியை விட்டுப் பிரிய மனம் வருந்தவில்லை.  என் மீது நீங்கள் வைத்திருந்த நம்பிக்கைக்கு பங்கம் வராமல், நானும் இரு ஆண்டுகள் ஜெர்மனியில் பயிற்சி முடித்தேன்.  நாந்தான் என் எதிர்காலத்திற்காக, என்னுடைய இளமையின் இரு ஆண்டுகளைத் தனியாக இருந்தேன்.  ஆனால், என் மனைவி என்னுடைய ஆசையைப் ;புரிந்து கொண்டு, அவளுடைய வேதனையை, வருத்தத்தை வெளியில் காட்டாமல், என்னுடைய அம்மாவுடனும், சகோதரியுடனும் இரு ஆண்டுகள் இருந்தாள்.  இரு வருஷத்திலும், நாங்கள் போனில், கடிதத்தில்தான் வாழ்ந்தோம்.  அப்பக்கூட, எனக்கு இந்த வேலையில் விருப்பமோ வேகமோ குறையவில்லை.  இரண்டு வருஷங்கள் சென்றபின், நானும் திரும்பி வந்து,  இங்கேயே வேலையில் தொடர்ந்தேன்.  ஆரம்பத்தில் எனக்கு என்னுடைய வீடு, மனைவி, அம்மா என எந்த விஷயத்திலும் கவனம் செலுத்தாமல், இந்த பணி என்னுடையது, என்னால் இதனை எத்தனைச் சிறப்பாக செய்ய முடியுமோ அப்படியே செய்ய வேண்டும் எங்கிற ஒரே எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன்.  என்னுடைய பொருளாதார வசதியும் கூடியது.  உங்களுடைய முயற்சியால் எனக்கென ஒரு வீடும் கிடைததது.   என்னுடைய குடும்பமும் வளர்ந்தது.

              திருமணம் முடிந்து இரு வாரங்களுக்குள் நான் என் மனைவியைப் பிரிந்து இரு வருட காலங்களுக்கு ஜெர்மனி சென்ற போது, என்னுடைய எதிர்கால வளர்ச்சியில் என் மனைவிக்கும் கருத்தும் அக்கறையும் இருந்தது. அதனால், அவளும் என்னுடைய வளர்ச்சியில் தடையாக நிற்கவில்லை.  மாறாக, அந்த இரு வருடங்களுக்குள் அவளும் தன்னுடைய மேற்படிப்பை முடித்து,  இப்போது அவளும் ஒரு கல்லூரியில் வேலையில் இருக்கிறாள்.  அவளுடைய வேலை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துடன் முடிந்து விடுகிறது.  அதனால், அவளால் வீட்டையும், எங்களுடைய குழந்தையையும் நன்றாக கவனிக்க முடிகிறது.  ஆனால், என் நிலைமையோ? 

காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே, கம்பெனி விஷயமாக வெளி நாட்டிலிருந்து மெயில், ஃபொன் என என்னுடைய நேரத்தைச் சாப்பிடுகின்றன.  வீட்டில் எந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலும் என்னுடைய கவனம் இல்லை.  என் மனைவி, மிகவும் நல்லவள். புரிந்து கொண்டு அனுசரித்துப் போகிறாள்.  எனக்கும் குழந்தை பிறந்தவுடன், குழந்தையுடன் விளையாடக்கூட நேரம் கிடைப்பதில்லை.  நான் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிம்போது, குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.  இரவோ, நான் திரும்புவதற்கு நடு ராத்திரியாகி விடுகிறது. 

       அவனுடைய வாதத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அதிகாரி, இடைமறித்தார். அவரும் சொன்னார்  “சுதர்சன், நம்ம மாதிரி வெளி நாட்டுக் கம்பெனிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு வியாபாரம் செய்பவர்கள் எல்லாருக்கும்தான் இந்த மாதிரி சங்கடங்கள் இருக்கின்றன.  இது உனக்கு மட்டும் தானா?  இந்த நாளில், இங்கு இருக்கும் எல்லா மல்டி நேஷல்னல் கப்பெனிகளிலும் இந்த நிலைமைதானே. இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவா, நீ இந்த வேலை வேண்டாம் என முடிவு செய்தாய்?  என்னால் ஒத்துக் கொள்ள முடியலையேப்பா?

       சார், நான் இந்த முடிவுக்கு வந்ததற்குக் காரணமே என் குழந்தைதான்.  ஒரு நாள் என் மகன் தன் மழலைக் குரலில் ஒரு பேச்சு பேசினான், அந்த ஒரு சொல்லே என்னை உருக்குலைத்து விட்டது.

       என்னப்பா, வேடிக்கையா இருக்கே.  உன் மகனுக்கு என்ன இரண்டு வயதுதானே ஆகிறது.  அதற்குள் அந்தக் குழந்தை அப்படி என்னப்பா ஒரு சொல்லைச் சொல்லி, உன்னை உருக்குலைய வைத்துவிட்டது? என ஆச்சர்யமாகவே கேட்டார்.

       சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.  நான், இரு மாதங்களுக்கு முன் ஒரு நாள், கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே என் வீட்டிற்கு சென்றேன்.  அப்போது மணி இரவு எட்டுமணி இருக்கும்.  வாசலில் இருக்கும் காலிங்க்பெல்லை அடித்தபோது, என் மகன் ஓடி வந்து கதவின் பக்கத்தில் இருந்த ஜன்னலின் மீது ஏறி நின்றான்..  என் மனைவி, உள்ளே இருந்தாள்.  அவள் உள்ளேயிருந்து “சந்தோஷ், யார் காலிங்க் பெல் அடிக்கிறது.  யார் வந்திருக்கா”? எனக் கேட்டாள்.

       என் மகன் சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா? எனக் அவரைக் கேட்டுவிட்டு, துக்கம் தாங்காமல், கண்களில் வழிந்த நீரையும், துடைத்துக் கொண்டு, துக்கத்துடன் சொன்னான் அம்மா, தினமும் ராத்திரி படுத்துக்க வரும் மாமாதான்  வந்திருக்கிறார்:” என்றான் தன் மழலைக் குரலில்.  போறாதா சார் அந்த ஒரு வார்த்தையின் கூர்மையான அம்புகள்.  என் மகனுக்கே, நான் அவன் அப்பா எனப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அது யாருடைய தப்பு.  என்னுடையது தானே.  நான் ஒரு நிமிஷம் ஆடிப்போய் விட்டேன். என்னுடைய மகனிடம், நாந்தான்  உன்னுடைய அப்பா எனச் சொல்ல முடியாமல் தவித்துப் போய் விட்டேன்.  அப்போது வெளீயே வந்த சாந்தி, “என்ன அதிசயம். இன்று சீக்கிரம் வந்து விட்டீர்களே?உடம்புக்கு எதும் சரியில்லையா? எனக் கேட்டுக் கொண்டே. கதவைத் திறந்தாள். . 

              என் முகத்தில் படர்ந்த வேதனையைப் பார்த்து ஒரு நிமிஷம் திகைத்தாள். பிறகு சந்தோஷிடம் “சந்தோஷ், இன்று அப்பா உன்னுடன் விளையாட சீக்கிரம் வந்து விட்டாரடா? வா நாமிருவரும் அவருடன் விளையாடலாம்” எனச்சொல்லிக் கொண்டே, குழந்தையை என்னிடம் கொடுத்து விட்டு, அவள் வாசற் கதவை மூடி விட்டு, உள்ளே வந்தாள். என்னிடம் பரிவாக “என்னயிது, குழந்தை எதோ புரியாமல் சொல்லி இருக்கிறான்.  அதைக் கேட்டு, நீங்கள் ஏன் இப்படிக் கலங்குகிறீர்கள்.  சின்னக் குழந்தைதானே.  கவலைப் படாதீர்கள். நான் அவனிடம் பக்குவமாகச் சொல்கிறேன்.” என என் வேதனையைக் குறைக்க முயற்சித்தாள்.    என்னால், என் குழந்தை மீதோ, என் மனைவியிடமோ கோபம் கொள்ள முடியவில்லை.  நான் ஒரு நாளில் முக்கால் பங்கு வேலை என தனியாக என்னுலகத்திலேயே மூழ்கி இருந்தால், என் குழந்தைக்கு என் முகம் எப்படி பரிச்சயமாக இருக்கும்.  அவன் நாள் பூராவும் பார்த்து, பார்த்து வளருவது என் மனைவி, என் தாய் தானே.  நானோ, காலையில் அவன் எழுந்திருக்கும் முன்பே ஆபிசுக்கு கிளம்பி விடுகிறேன்.  வரும்போது, தூங்கும் அவன் முகத்தில் ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்து விட்டு, திரும்ப இரவு பாதிராத்திரிக்கு திரும்பினால், அப்பவும் குழந்தை உறக்கத்தில்தானே இருக்கிறான்.  மனைவியிடம், “என்ன குழந்தை சாப்பிட்டானா, விளையாடினானா என கேட்டு விட்டு, என்னைத் திருப்தி படுத்திக் கொண்டு விடுகிறேன். 

              பணம் வேண்டியதுதான்.  யாருக்காக நான் சம்பாதிக்கிறேன்.  என்னுடைய குழந்தை, குடும்பத்தில் எதிர்காலம் நன்றாக இருக்கத்தான்.  ஆனால், என்னுடைய குழந்தையில் எதிர்காலத்தைப் பார்த்த நான், இன்று அந்தக் குழந்தைக்கு தகப்பனாரின் அருகாமையும், பரிவும் வேண்டும் என்பதை மறந்து விட்டேனே.  அவன் வளர்ந்தாலும்,ஒவ்வோரு நாளும், ஒவ்வோரு விஷயத்திலும், அவன் என்னை விட, அம்மாவிடம்தானே ஒட்டி இருப்பான்,  அது அவனுடைய தப்பல்லவே.  அன்றுமுழுவதும் யோசித்தேன் சார்.  இப்ப உங்களுடைய உதவியால், என்னுடைய வசதி நன்றாகவே இருக்கு. போறும்,  இனியும், எந்திரம் மாதிரி பணம் ஒன்றையேக் குறியாகக் கொண்டு, என்னால் வாழ்நாளில் ஓடிக் கொண்டிருக்க முடியாது.  என்னுடைய குடும்பத்திற்காகவும் குடும்பத்தாருடனும் நான் வாழ வேண்டும்.  அதற்கு, நானும் கூடிய வரையில், என் குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும் அப்படி இருக்க என்ன செய்யனும்னு யோசித்தேன்.  இந்த மாதிரி, ஒரு நாளுக்கு பதினெட்டு மணி நேரம் உழைக்கும் வேலை வேண்டாம். நான் இத்தனைகாலமும் ஒரு பணம் சம்பாதிக்கும் எந்திரமாகத்தான் இருந்திருக்கிறேன். ஒரு நாள் கூட, என் வீடு, மனைவி, தாயார், என் குழந்தை என நாளில் ஒரு சிலமணி நேரம் கூட அவர்களுக்காக வாழ்வில்லை. போறும் இந்த எந்திரத்தனமான வாழ்க்கை.  தினமும் காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே, கைப்பேசியில் என்ன என்னென்ன மெஜேஜ்ஸ் வந்திருக்கு எனவும், தினமும் எழுந்தவுடன், குளித்து, உடை உடுத்தி, என்ன இருக்கும் என்பதையும் கவனிக்காமல், தட்டில் இருப்பதைக் கூட பார்த்து ருசித்துச் சாப்பிடாமல், கையில் இருக்கும் கைப்பேசியுடனேயே தொடங்குகிறேன். ஒரு நாள் கூட, என் மனைவியிடம் தாயாரிடம் அவர்களுடைய தேவை என்ன என்பதைப் பற்றி கூட விசாரிப்பதில்லை. பல நாட்களில் என் பணிகளின் அழுத்தத்தால், எனக்கு ஒரு சின்னக் குழந்தை இருப்பதைக்கூட மறந்து விடுகிறேன்.  நீங்கள் கேட்கலாம் “நீ இத்தனையும் உன் குடும்பத்திற்காகத்தானே செய்கிறாய்? உன் கையில் நிறைய வசதிகள் இருந்தால், உன் குடும்பம், குழந்தைகளின் எல்லாத் தேவைகளையும் நல்ல படியாக செய்ய முடியுமே?” என, அது ஒரு யதார்த்தமான வாதம்தான்.   ஆனால், இன்று என் குழந்தைக்குத் தேவை என்ன? அவனுடன் ஒரு தந்தை எங்கிற பாசத்துடன் விளையாடவும், அவனைச் சீராட்டவும், அவனுடன் என் நாட்களில் சில நேரங்களாவது செலவிட்டு, எனக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக பாசப்பிடிப்பு வேண்டாமா? அவன் பெரியவனாகி, பள்ளிக்குச் செல்லும்போது, நான் இப்படி அதிக நேரம் வேலைக் காரணமாக வெளியில் இருந்தால், புரிந்து கொள்ள முடியும். முதலில், என் குழந்தைக்கு தக்க பருவம் வரும்வரை, நான் அவனுக்கு ஒரு விளையாட்டுத் தோழனாகத்தான் இருக்க வேண்டும்,   காலையில் ஒரு மணி நேரமாவது என் குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும்.  மாலையிலும் இரவிலும் பெரும்பாலும் அவர்களுடன் இருக்க வேண்டும்.  அதற்குத் தக்க மாதிரி, என்னுடைய வேலை நேரத்தை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.   எல்லாவற்றையும் யோசித்துத்தான், இன்று இந்த முடிவுக்கு வந்தேன்.  எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.  என்னுடைய படிப்பால், என்னால் நல்ல  படியாக, நிதானமாகச் சம்பாதித்தாலும், என் குடும்பம், குழந்தை என சந்தோஷமா இருக்க முடியும்,  நானும், குறைந்தது, பத்து ஆண்டு காலம், எந்திரமாக இருந்து விட்டேன்.  இனி அப்படி இருக்கக் கூடாது.  நான் உழைப்பதற்கு அஞ்சவில்லை.  ஆனால், அதற்கும் ஒரு எல்லை வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றுதான் முடிவு செய்தேன்.  முதலில் இந்த எந்திர வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேற வேண்டும்.  சில காலம், என் குடும்பத்துடன், குழந்தையுடன் இருந்து கொண்டே, இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை திட்டமிடுவேன்.   ஒரு நாளில் பகல் இரவு என மாறி வருவது போல், எனக்கும் ஆபிஸ், குடும்பம் என அதற்குத் தக்கவாறு நேரத்தை ஒதுக்கி வைத்துக் கொண்டு, திட்டமிட்டு எனக்காக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளுவேன். தயவு செய்து, என்னைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  என்னுடைய குழந்தை என்னை தன்னுடைய அப்பா எனப் ;புரிந்து கொள்ள வேண்டியதுதான் முக்கியம். இன்று முதல், நான் அதிக நேரம் அவனுடன் இருந்து, என்னுடைய பாசத்தையும், பரிவையும் அவனுக்குக் கொடுப்பேன்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, கண்களில் வழிந்த நீரையும் கைகளால் துடைத்துக் கொண்டான்.                                  

              ஒரு இளம் தகப்பனின் ஏக்கத்தையும், ;புரிந்து கொண்டார் அவனுடைய முதலாளி.  அதனால், அவனிடன், நீ சொன்னதும் நியாயம் தான்.  முதலில், நீ ஒரு வாரம் அல்லது பத்து நாட்கள்  லீவு எடுத்துக் கொண்டு, குடும்பத்துடன் எதாவது வெளியூருக்குப் போய் வா. இப்போ, உன் மனைவிக்கும் லீவுதானே.  அதற்குள், நான் உனக்கு உன் விருப்பப்படியே, வேறு ஏதாவது மாற்றுப் பணி, சொந்த நிறுவனம் மாதிரி எதாவது ஒன்றைப் பற்றி யோசித்து வைக்கிறேன். நீயும், உன் மனைவியுடன் நிதானமாகப் பேசி, ஒரு தீர்மானத்துக்கு வா.   நீ எது செய்வதாயிருந்தாலும், அதில் உன் மனைவியின் சம்மதமும் இருக்க வேண்டும்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, அவனுடன் வெளியே வந்தார். 

              அதிகாரியுடன் பேசிய பின், சிறிது மனத் தெளிவு பெற்ற சுதர்சன், தன்னுடைய அன்றைய பணிகளைச் செய்து முடித்து விட்டு, சீக்கிரமாகவே வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.  வீட்டிற்குப் போகுமுன், வழியில் குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொம்மைகள் விற்கும் கடைக்குள் சென்று, தன் மகனுக்கு விளையாட சில பொம்மைகளை வாங்கிக் கொண்டான்.  அதில் ஒரு சின்ன கார் ரிமோட் கன்ட்ரோல் மூலம் ஓடச் செய்வது.  இன்னோன்று ஹேலிகாப்டர், ஒரு சின்ன சத்தத்துடன் ஓடக்கூடிய மோட்டார் சைக்கிள், குதித்து குதித்து ஓடும் குரங்கு பொம்மை, சாவி கொடுத்த வுடன், கண்ணைக் கண்ணைச் சுழற்றிக் கொண்டு, பாட்டுப் பாடி ஆடும் ஒரு அழகிய பெண் பொம்மை என விதவிதமாக வாங்கிக் கொண்டான். குழந்தைக்கு ட்ரஸ் வாங்கப் பார்த்தான்.  சிறிது நேரம் யோசித்து விட்டு, பிறகு நாளைக்கு மனைவி, குழந்தையுடனே வந்து வாங்கிக் கொள்ளலாம் என நினைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தான். வரும் வழியில் வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த ஒருகோவிலின் வாசலில் பூக்கள் விற்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தவுடன், அவனுக்குள் ஒரு வெட்கமும் வந்தது.  தன்னுடைய குழந்தைக்கு என எத்தனை விதமான பொம்மைகள் வாங்கினவனுக்கு, அந்தக் குழந்தைச் சுகத்தைக் கொடுத்தவளுக்கு ஒன்று கூட வாங்கி வரவில்லையே எனவும் ஒரு ஏக்கமும் தோன்றியது.  வழியில் இருந்த கடைகளை எல்லாம் தாண்டி வந்தாகி விட்டது. இனி என்ன செய்வது எனவும் யோசித்தான்.  பிறகு, தான் திருமணமான புதிதில் சாந்தியுடன் வெளியில் எங்கு சென்றாலும், அவள் தன்னிடம் விரும்பிக் கேட்பது மல்லிகைப் பூச்சரம்தான். இப்போது அது அவன் நினைவுக்கு வந்தவுடன், காரை நிறுத்தி, கோவில் வாசலில் இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் ஒரு பந்து மாதிரி இருந்த மல்லிகைச் சரத்தை அப்படியே வாங்கிக் கொண்டு, வீட்டிற்கு வந்தான்.

       வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடனே, சாந்தியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ், சுதர்சனைப் பார்த்தவுடன்,
“அம்மா, அப்பா வந்தாச்சு” எனக் குதுகலத்துடன் தன்னுடைய மழலை மொழியில் சொல்லிக் கொண்டே, சுதர்சனிடம் தாவி வந்தான்.  தன்னை நோக்கி வந்த குழந்தையை ஆசையுடன் தூக்கிக் கொண்டவன் சாந்தியிடம் “நீதான் குழந்தைக்கு நான் அவனுடைய அப்பா எனச் சொல்லிக் கொடுத்தியா?” எனவும் கேட்க, அவளும் “சமத்துதான்.  என்னுடைய குழந்தைக்கு அவனுடைய அப்பாவை நான் காண்பிக்காமல் வேறு யாருக்கு காண்பிக்க  உரிமையிருக்கு” எனச் சிரித்துக் கொண்டே, அவன் கையில் இருந்த பைகளை வாங்கிக் கொண்டு, அவனுடன் சேர்ந்து உள்ளே வந்தாள்.                 

              சுதர்சன் சந்தோஷுடன் விளையாட ஆரம்பித்தான்.   சந்தோஷுக்கு சாதம் எடுத்துக் கொண்டு வந்து, அப்பாவுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தையை “சந்தோஷ், கொஞ்சம் வந்து சாப்பிடு” எனக் கூப்பிட, அவனோ “அப்பாவுடந்தான் விளையாடுவேன்.  எனக்கு மம்மம் வேண்டாம்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, அப்பாவுடன் ஓடினான்.  சாந்தியும் அவனையும் சுதர்சனையும் துரத்திக் கொண்டே  குழந்தைக்குச் சாதம் ஊட்டினாள்.  சுதர்சனும்,சாந்தியை ஓட விட வேண்டி, சந்தோஷைத் தூக்கிக் கொண்டு, வேகமாக ஓடிக் கொண்டே, அவளைப் பார்த்து “எங்கே இப்ப எங்களைப் பிடிக்க முடியுமா?” எனவும் கேலி செய்து, சிரித்தான்.  அவனைப் பார்த்து சந்தோஷும், அப்பாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, “அம்மா, இப்ப என்னைப் பிதிக்க  முதியாதே” எனவும் தன் மழலைக் குரலில் சொல்ல, அதைக் கேட்ட பெற்றவர்களுக்கும் சந்தோஷம் எல்லை கடந்தது.  வெகு நாட்களுக்குப் பின், தானும், தன் குடும்பத்துடன் குதூகலமாக விளையாடியது சுதர்சனுக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது. அன்று முழுவதும் தூக்கம் வரும் வரை சந்தோஷும் அவனை விட வில்லை,

              தூங்கும் மகனைத் தங்களின் கட்டிலின் ஓரத்தில் விட்டு விட்டு, சாந்தி, இருவருக்கும் இரவு உணவை எடுத்து வந்தாள்.  வந்தவளிடம்,
சாந்தி,, எத்தனை நாட்களுக்குப் பின் நாமிருவரும் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறோம்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, சாப்பிடலானான்.  சாப்பிட்ட பின் சிறிது நேரம் இருவரும் அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்து, டி.வி. ஆன் செய்து, அதில் வரும் சில நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தார்கள்.  பிறகு, சந்தோஷுக்குப் பாலை எடுத்துக் கொண்டு வந்து, தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனைத் தூக்கலானாள்.  அப்போ, சுதர்ஸன்,  என்னிடம் கொடு நான் இன்று கொடுக்கிறேன்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, தூங்கும் குழந்தையை தூக்கி தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு, பால் பாட்டிலை அவன் வாயில் வைக்க, பாலைக் குடித்துக் கொண்டே, தன் சிட்டு விழிகளால் அப்பாவைப் பார்த்தான்  ஒன்றும் பேசாமல், தன் கைகளைக் கொண்டு அப்பாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, மீதம் இருந்த பாலையும் குடித்து முடித்தான்.  திரும்பவும் சந்தோஷை படுக்கையில், சரியாக படுக்க வைத்தவன், “சாந்தி, நான் உன்னிடம் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும்.  இங்கு வா” எனவும் கூப்பிட்டான்.

          தன்னருகில் வந்தவளிடம்,, “சில நாட்களாகவே என் மனதை ஒரு வேதனை . உருத்திக் கொண்டிருந்தது.. அதற்கு இன்றுதான் ஒரு முடிவு கண்டேன்” எனச் சொன்னவனின் முகத்தைப் புரியாது பார்த்தாள்.  அவளின் கண்களில் தெரிந்த கலக்கத்தைப் பார்த்தவனும் மெதுவாக “சாந்தி, , நான் இரு மாதங்களுக்கு  முன் ஒரு நாள் சீக்கிரம் ஆபிசிலிருந்து வந்தது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?  அன்று தான் சந்தோஷ் கதவைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தவுடன், உன்னிடம் என்ன சொன்னான் என்பதும் உனக்கு ஞாபகம் வந்திருக்குமே? . என்னுடைய குழந்தைக்கே என்னைத் தன் அப்பா என உணர முடியாமல் போனது யாரால்? என்னால்தானே.  நான் நாள் பூராவும், வேலைப் பளுவின் காரணமாக, வீட்டை விட்டு வெளியிலேயே நாளில் முக்கால் பங்கு செலவழித்தால், என்னுடைய முகம் எப்படி குழந்தையின் மனதில் நிற்கும்.  அதனால்தான், அவன் அன்று உன்னிடம் “அம்மா, தினமும் இராத்திரி படுக்க வரும் மாமாதான் வந்திருக்கிறார்”  எனச் சொன்னதே.  அந்த ஒரு வார்த்தைதான் என்னையும் சிந்திக்க வைத்தது.

       என்னதான் நமக்கு வாழக்கை நடத்த  “பணம்” என்னும் ஒரு ஆயுதம் தேவை என்றாலும், நம் வாழ்க்கை முழுமை அடைவதற்கு அது ஒன்று மட்டும் போதுமா?  யாருக்காக இத்தனை உழைப்பு, முயற்சி, தேடுதல் என நினைத்துப் பார்த்தேன்.  என்னுடைய உயிரின் ஓர் துடிப்பு, அந்தக் குழந்தைக்கு நான் அப்பா என்றாலும், உன்னைப் போல், அந்த பிஞ்சுக் குழந்தையிடம் ஒரு பாசத்தையும், பரிவையும் நான் காட்டவில்லையே.  நாள் முழுவதும் என் பணி, என் ஆபிஸ், என் நிர்வாகம் என அவனை விட்டு வெளியிலேயேதானே இருந்தேன். அவன் பிறந்த நாளிலிருந்து, ஒரு நாளாவது, அவனிடம் உன்னைப்போலவோ, அல்லது என் அம்மாவைப் போலவோ, சில நிமிஷங்களாவது இருந்தேனா?  இல்லையே, அவனுடைய உலகத்தில் அவனுக்காக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் நீங்களிருவர் மட்டும்தானே?அவனுக்கு இன்றைய தேவை என்ன? என் அன்பும், அருகாமையும், பரிவும், பாசமும்தானே.  இன்று அந்தக் குழந்தையுடன், ஒரு மணி நேரம் விளையாடியது எனக்கு எத்தனை சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது தெரியுமா?  என்னுடைய முயற்சியால், எத்தனை எத்தனையோ ப்ராஜெட்டுக்களை நான் முடித்து, அது என்னுடைய மேலதிகாரிகளால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, அதனால் எங்களின் கம்ப்பெனிக்கு அதிக லாபம் கிடைக்கும்போது, எனக்குள் ஏற்படும் அந்த நேர சந்தோஷம், பெருமை எல்லாம், நான் இன்று அவனுடன் விளையாடி அனுபவித்த சந்தோஷத்தின் முன் நிற்கவில்லை.  இது போல் எத்தனை சந்தோஷங்களை நான் இத்தனை நாட்கள் வரை இழந்து இருக்கிறேன்.” சொல்லும்போதே அவனுடைய கண்களில் நீர் ஹிறைந்து வழிந்தன.  அதைக் கண்ட சாந்தி, பரிவுடன் அவனுடைய கண்களைத் துடைத்து விட்டாள்.  

       “அதனால்தான், நான், சென்ற இருமாதங்களாக , தீவிரமாக யோசித்து, கடைசியில் என்னுடைய மகனுக்காகத்தான் அவனுடைய பிரகாசமான ஏதிர்காலத்திற்காகத்தான் வேலையில் இருந்து, நிறைய சம்பாதிக்கிறேன் என்றாலும், அவனுடைய இன்றைய தேவை என்ன என்பதை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு விட்டேன்.  உன்னிடம் கூட கலந்து பேசாமல், நான் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ஆபிசுக்குப் போனவுடன், என் வேலையை விட்டுவிட முடிவு செய்திருப்பதாக, என்னுடைய அதிகாரிகளுக்கு மெயில் அனுப்பினேன்.  அதைப் பார்த்த என்னுடைய சீனியர் ஆபிசர், சாரங்கன் கூட, என்னிடம் எத்தனையோ வாதாடினார் நான் அந்த மெயிலைத் திரும்ப்ப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென.  ஆனால், நான் அவரிடம் என்னுடைய முடிவில் மாற்றமில்லை.  நான், என் குடும்பத்துடன்    என் நாளில் கொஞ்ச நேரமாவது செலவிட வேண்டும், நாள் முழுவதும் அவர்களை வெகு தொலைவில் வைத்துக் கொண்டு, அவர்களுக்காகத் தான் நான் இத்தனை நேரங்கள்  உழைக்கிறேன் என ஒரு பொய்யான சமாதானத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.  அதனால்தான், நான் பத்து வருஷங்களுக்கு மேல், ஒரு எந்திரமாக பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் எங்கிற ஒரே நோக்கத்துடன் வாழ்ந்தது போறும்.  இனிமேல், என்னுடைய குடும்பத்தாருடன் நாளில் ஒரு சில மணி நேரங்களாவது இருக்கும்படியான, ஒரு வழியை யோசித்து, அதன்படி, என் திறமைக்கு ஏற்ப தனியாக சொந்தமாக ஒரு சிறிய நிறுவனம் ஆரம்பிக்க இருப்பதாகவும், அதற்கு வசதியாக என்னுடைய தற்போதைய வேலையை விட்டு விடுவதாகவும் முடிவு செய்துதான், இந்த மெயிலை அனுப்பினேன் எனத் தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டேன்.

அவரும், என்னுடைய மனதில் இருந்த ஏக்கத்தையும் புரிந்து கொண்டார்.  அதனால் அவர் என்னிடம் இன்று என்ன சொன்னார் தெரியுமா? உன்னுடைய முடிவு சரிதான். முதலில் உன்னுடைய குடும்பம், பின்புதான் உன் சம்பாத்தியம்.  உன்னுடைய திறமைக்கு, எந்த்த் துறையிலும் உன்னால் பிரகாசிக்க முடியும்.  முதலில், நீ இரு வாரங்களுக்கு விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு, உன் மனைவி, குழந்தை என கொஞ்ச நாட்கள் ஏதாவது ஒரு ஊருக்குப் போய் சந்தோஷமாக இரு. நீ திரும்பி வருவதற்குள், உன் மனதிற்கு ஏற்றமாதிரி உனக்கு என்னுடைய கம்ப்பெனிக்கே, தனி நபராக என்ன செய்ய முடியும்னு யோசித்து ஒரு வழியைக் கண்டு பிடிக்கிறேன். நீ வரும்போது, நான் செய்து இருக்கும் ஏற்பாடு உனக்கு திருப்தியாக இருந்தால், அதைச் செய்.  அல்லது, உன் மனதில் வேறு எதாவது தீர்மானம் இருந்தாலும், அதைப் பற்றி முதலில் உன் மனைவியுடன் கலந்து பேசி, பிறகு நன்றாக யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வா.  முதலில் உனக்குத் தேவை கொஞ்ச நாட்கள் எந்த விதமான கவலையும், சிந்தனையும் இல்லாமல், உன் மனைவி, குழந்தை, தாயார் என சந்தோஷமாக இரு. உன் மனதில் இருக்கும் ஏக்கம், கவலை தீரும்.  தெளிவான மன நிலையில், உன்னாலும் நல்ல முடிவு எடுக்க முடியும்: எனச் சொல்லி, நாளையிலிருந்து எனக்கு இரு வாரங்களுக்கு லீவும் கொடுத்து விட்டார்.

இப்பச் சொல், நான் எடுத்த முடிவு சரிதானே.  உனக்கு மனதில் என்னதோன்றுகிறதோ அதைச் சொல்.: எனச் சொல்லிக் கொண்டே,  சோபாவில் தன்னருகில் அமர்ந்திருந்தவளின் மடியில் தன் தலையை வைத்துக் கொண்டான்.

தன் மடியில் படுத்துக் கொண்டிருந்தவனின், தலையைக் கலைத்துக் கொண்டே, “உங்களின் ஏக்கம் சரிதான்.  முதலில், நம்முடைய குழந்தையுடன், அதன் மழலைப் பருவத்தின் விளையாட்டுக்களை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும்.  இப்போ அவனுக்குத் தேவை நம்மிருவருடன் நாள் பூராவும் விளையாடுவதும், கொஞ்சுவதும்தான்.  நமக்கு இப்ப வரும் பணம் நமக்குப் போறும்.  உங்களின் திறமையில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.  உங்களுக்கு சுதந்திரமாக சொந்த நிறுவனம் வைத்து அதன் மூலம் உங்களின் திறமையை வெளிக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணமிருந்தால் அதுவும் சரிதான்.  நீங்கள் எந்த முடிவுக்கு வந்தாலும், நான் அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளுவேன்.  சொந்தமாக ஒரு தொழில் செய்வதென்றால், முதல் இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு அது நன்றாக வளர வேண்டும்.  அதற்குள் நாம் அதில் இருந்து எந்த ஒரு வருமானத்தையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.  அதன் செலவினங்களை ஒரு கட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டு, அதை நன்றாக வளர்த்தால், நம்மைப் பற்றி, நம்முடைய நிர்வாகத்திறமை பற்றி, முதலில் மற்றவர்களுக்கு ஒரு எதிர்பார்ப்பு, நம்பிக்கை வளரனும், அப்படி வந்தால், பிறகு அதன் வளர்ச்சி நன்றாக இருக்கும். உங்களூக்குத் தெரியாதது ஒன்று மில்லை. நிதானமாக யோசித்து, பொறுமையாக முடிவு செய்யலாம்.  முதலில் உங்களின் ஆபிசர் சொன்னபடி, இரு வாரங்களுக்கு நம்மைப்பற்றி மட்டுமே சிந்தித்து, நமக்காக இரு வாரங்கள் சந்தோஷமாக இருப்போம்.  நமக்கும் திருமண மானதிலிருந்தே, இத்தனை நாட்கள் வரையிலும்,       இப்படி, உல்லாசமாக எங்குமே போகவில்லை.  முதலில் நாமிருவரும் இத்தனை நாட்களாக அனுபவிக்காமல் இருந்த அந்த சந்தோஷத்தை குழந்தையுடன் அனுபவிக்கலாம். மற்றதைப் பற்றி, பதினைந்து நாட்களுக்குப் பின் யோசித்து முடிவு எடுக்கலாம். 

முதல் வேலையாக, காலையில் எழுந்தவுடன், நாம் இரு வாரங்களுக்கு எந்த ஊருக்குப் போகலாம், அங்கு என்னென்ன பார்க்கலாம், அங்கு குழந்தைக்கு ஏற்றமாதிரி எத்தனை விளையாட்டுக்கள் இருக்கு என பார்க்க வேண்டும். எழுந்திருங்கள் இப்போ, நாமிருவரும் படுக்கலாம் எனவும் சொல்லிக் கொண்டே, அவனின் தலையைத் தன் மடியிலிருந்து எடுக்க முயற்சித்தாள். ஆனால், அந்த தலை மிகவும் அழுத்தமாக அவளின் மடிமீது இருந்த படியே, “உன் வாதம் சரிதான்.  நாளைக்கு காலையில் நீ சொன்ன அந்த வேலையை பார்க்கலாம் அதற்கு முன் எனக்குஒரு முக்கியமான வேலை இப்ப இருக்கே” எனச் சொன்னவனைப் பார்த்து மெதுவாக “அதென்ன இப்ப ஒரு முக்கியமான வேலை உங்களுக்கு? எனவும் கேட்டுச் சிரித்தாள்.  சிரித்தவளின் மடியிலிருந்த எழுந்தவன், தன் மனைவியை அப்படியே ஒரு குழந்தை போலத் தூக்கிக் கொண்டு, அவளின் காதில் இரகசியமாக தன்னுடைய முக்கியமான வேலையைச் சொல்ல, அவளும் வெட்கம் தாளாமல் சிரித்துக் கொண்டே, “உங்களுடைய வேலை இன்று ஒரு நாளுடன் முடிந்து விடுமா?” எனவும் கேட்டாள்.  அதற்கும் அந்த துஷ்டன் “இந்தமாதிரி வேலைக்கெல்லாம் காலக்கணக்கு கிடையாது. என்னுடைய திருப்திதான் அளவு” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்களின் கட்டிலை நோக்கிப் போனார்கள். இத்தனை நாட்களும், அலுவல் பணிகளைப் பற்றியே நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு, உறங்கப் போகுபவன், இன்று அந்தச் சுமைகளை மறந்து விட்டு, தங்களுடைய வாலிபத்திற்குத் தீனி கண்டு இன்பம் அடைந்தான்.

அடுத்த நாள் காலையிலேயே, சுதர்சன், தன் மனைவி, குழந்தையுடன் ஒரு வாரம் டூர் போக கிளம்பினான். வெகு நாட்களுக்குப் பின், தன் மகன் குழந்தை, மனைவி எனச் செல்வதைக் கண்டு, அந்த்த் தாயின் மனமும் களிப்படைந்தது. அவன் மனதில் நிம்மதியும், சந்தோஷமும் நிறைந்திருந்தது.   தன்னுடைய வாழ்க்கையிலும், ஒரு சின்ன மாற்றம் வேண்டுமென்பதையும் உணர்ந்தான். வாழ்க்கையில் சந்தோஷம் என்பது பணம் சம்பாதிப்பதில் மட்டுமில்லை.  குடும்பத்தாருடன் உல்லாசமாக, மன நிறைவாக இருப்பதில்தான் கிடைக்கும் என்பதையும் அனுபவ பூர்வமாக உணர்ந்தான். அந்தச் சந்தோஷத்துடனும், தன்னுடைய சீனியர், கட்டாயம் தனக்காக ஏதாவது ஒரு ஏற்பாடும் செய்து தருவார் எங்கிற திடமான நம்பிக்கையும் இருந்தது.  அந்தக் குடும்ப பறவைகள், தங்களின் வானில் உல்லாசமாகப் பறக்கத் தொடங்கினர்.