இந்த வேலை வேண்டாம்

இந்த வேலை வேண்டாம்.

(ஜெயரமணி)

              காலையில் தன் ஆபிஸுக்குள் நுழைந்தவுடனேயே, சுதர்சன், தன்னுடைய தனி கேபினில் மிகவும் முக்கியமான ஒரு கடிதத்தை கம்பூட்டரில் டைப் செய்து முடித்தான்,அதை ஒரு முறை நிதானமாகப் படித்து விட்டு, உடனடியாக அதை தன்னுடைய மேலதிகாரிக்கு அனுப்பினான்.  கடிதத்தை அனுப்பிய பின்தான், அவனுடைய முகத்தில் ஒரு நிம்மதியும், சாந்தமும் வந்தது.  வழக்கம்போல் தன்னுடைய வேலையில் மூழ்கி விட்டான்.

              அந்த அலுவலகத்தின் பிரதம அதிகாரி, வந்தவுடனேயே, மெயிலில் வந்திருக்கும் செய்தியைப் படித்தவர், சில வினாடிகள் அதிர்ச்சியுடன் இருந்தார்..  தன் கண்களால் படித்த கடிதம், உண்மையானதுதானா எனவும் சில வினாடிகள் யோசித்துப் பார்த்தார்.  நிச்சயமாக, அது சுதர்சனின் தனி இ.மெயிலிலிருந்துதான் வந்திருந்தது.  உடனேயே, அவனைத் தன் அறைக்கு அழைக்கக்கூட தாமதிக்காமல், அவனுடைய கேபினுக்கே சென்றார்.  அவர், சென்றவுடன், அங்கிருந்து அவருக்கும், சுதர்சனத்திற்கும் நடந்த வாக்குவாதம். வெளியில் இருக்கும் மற்ற பணியாட்களில் காதுகளில் விழாவிட்டாலும், அவர்களுக்கிடையே காரசாரமாக வாக்குவாதம் நடப்பது நன்றாகத் தெரிந்தது.

அதிகாரி: சுதர்சன், உனக்கு எதுவும் பைத்தியம் பிடிக்கவில்லையே?

சுதர்சன்: அப்படி, ஒரு நிலை எனக்கு வருமுன் நான் என்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

உனக்கு என்ன பிர்ச்சினை? நன்றாகத்தானே எல்லா வேலைகளையும் செய்கிறாய்.  உன்னுடைய படிப்பும், அனுபவமும் கொஞ்சம் நஞ்சமா? உனக்கு கிடைக்கும் வசதிகள் குறைவு என நினைக்கிறாயா? அல்லது வேறு எதாவது கம்பெனியிலிருந்து உனக்கு அதிக சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்திருக்கிறதா?

அப்படியெல்லாம் இல்லை சார்.  எனக்குக் கொஞ்ச நாட்களாகவே, இப்படி நேரம், காலம், நாட்கள் என இல்லாமல், காலையிலிருந்து, நடு இரவு வரையில் ,  வேலையிலேயே மூழ்கி இருக்க முடியவில்லை.  என் மனதில் ஒரு பயமும் வந்து விட்டது. பணத்தை ஒன்றையே பிரதானமாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நான் இழக்கப்போவது மிகவும் அதிகமாகும்.  இழந்த என்னுடைய வாழ்க்கையை, என்னால், எத்தனை பணத்தைக் கொடுத்தும் வாங்க முடியாது.  அதனால்தான், சுய நினைவுடந்தான், இந்தக் கடிதத்தை இன்று உங்களுக்கு அனுப்பி வைத்தேன்.  கொஞ்ச நாட்களாகவே, உங்களிடம் நேரிலேயே சொல்லிவிடவும் இருந்தேன்.  ஆனால், ஒவ்வோரு நாளும், நீங்கள் என் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையும், உங்களுக்கு அடுத்தபடியாக, என்னை நீங்கள் சமமாக அதிகாரம் கொடுத்து

                                  ==2==

வந்ததையும் பார்த்து, மிகவும் தயங்கினேன்.  கடந்த இரு மாதங்களாகவே, என் மனதளவில் நான் இந்த வேலைபோறும். விட்டுவிடலாம் எங்கிற எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன்.

அப்படி என்னதான் உன் பிரச்சினை.  என்னிடம் சொல்வதற்கு உனக்கு விருப்பமிருந்தால், வந்து சொல்  எப்படி இருந்தாலும், நான் ;உன்னுடைய கடிதத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன். மாறாக, உனக்கு வேறு என்னமாதிரி வசதிகள் வேண்டுமோ, அதெல்லாம் உனக்கு உடனேயே அனுமதிக்கிறேன்.  நான் ;உன்னை, என் பிள்ளை மாதிரிதான் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இப்ப நீ குழப்பத்தில் இருக்கிறாய்.  ஒரு வாரம்  வேண்டுமானால், லீவு எடுத்துக் கொள். நிதானமாக, யோசித்து, பிறகு நியே என்னிடம் வந்து, இந்தக் கடிதத்தை கிழித்து விடுங்களெனச் சொல்லுவாய். நானும் அதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்”எனச் சொல்லிவிட்டு, தன்னுடைய கேபினுக்குள் சென்று விட்டார்.

       வெளியில் இருந்தவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  சுதர்சனுக்கும், அதிகாரிக்கும் இடையில் அப்படி என்ன ஒரு பிர்ச்சினை வந்திருக்கும் என யாராலும் ஊகிக்கவும் முடியவில்லை. ஒவ்வோருக்கோருவர் குழப்பத்துடனும், தங்களூக்குள் தோன்றியவைகளைச் சொல்லி, காலத்தைக் கழித்தார்கள்.

       பிரதம அதிகாரியின் அந்தரங்கச் தனிச் செயளரான சுபாஷினி, மெதுவாக சுதர்சனுடைய கேபினுக்குள் சென்றாள்.  அவளும், சுதர்சனும் பேசியது மிகவும் மெல்லிய குரலில் இருந்ததால், வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  வெளியில் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்த போது, இருவருக்கும் வாக்குவாதம் நடப்பதும், சுபாஷினி, தன்னால் இயன்ற வரையில், சுதர்சனுடைய முடிவுக்கு காரணம் என்ன எனக் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் தவித்தாள்.  கடைசியில், மிகவும் வருத்தத்துடன், வெளியில் வந்தாள். 

              அடுத்த நாளும் சுதர்சனம் வந்தான்.  ஆனால், அவன் எடுத்த முடிவில் உறுதியாகவே இருந்தான்.  கடைசியில், சீப் அவனைத் அழைத்து, மிகவும் அந்தரங்கமாக தனி அறையில் வைத்துக் கொண்டு, அவன் ஏன் திடீரென இந்த வேலை விடும் முடிவில் இருக்கிறான் எனத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பினார். தனி அறையில் அவனிடம்,
சுதர்சன், நீ சின்னக் குழந்தை இல்லை.  நீ இந்த நிலைக்கு வருவதற்கு, எத்தனை நாட்கள், எத்தனைக் கஷ்டங்கள் பட்டிருப்பாய் என எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.  காலேஜ் முடிந்தவுடனேயே, மிகவும் கஷ்டமான பொருளாதார நிலையில் இருந்த போதே, மிகவும் கவனத்துடனும், படித்து, மேல் நாட்டில் மேல் படிப்பும் முடித்து, அங்கேயே சில வருஷங்கள் வேலை செய்து, அனுபவத்துடந்தான், இங்கு வந்தாய்.  நீ, வந்தபோது, இந்தக் கம்பெனியும் மிகவும் சின்னதாகத்தான் இருந்த்து.  உன்னுடைய உறுதியான முயற்சியால்தான், இந்தக் கம்பெனி இன்று, உலகில் பேர் சொல்லும்படிக்கு வளர்ந்திருக்கிறது.  அப்படி, நீ ஒவ்வோரு நாளும் பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்த இதை விட்டு, திடீரென எனக்கு இந்த வேலை வேண்டாம்,. நான் விலகிக் கொள்கிறேன் எனச்சொல்லுகிறாய்.  நீ வேறு எங்கும் வேலைக்கு போகப் போவதும் இல்லை என்றும் சொல்கிறாய்.  இந்த முடிவுக்கு காரணம் என்ன. குடும்ப்ப் பிரச்சினை ஏதும் உண்டா? என்னை அதிகாரியாகப் பார்க்காமல், உன் தகப்பனாராக நினைத்து, மனம் விட்டுச் சொல், உன் பிரச்சினை எதுவாக இருந்தாலும், நான் பரிகாரம் சொல்லுகிறேன்” என மிகவும் பரிவோடும், அன்போடும் கேட்டார்.

       “எனக்கும் என்னுடைய கடந்த காலம் நினைவில் இருக்கிறது.  அப்பவெல்லாம், நன்றாகப் படித்து, ஒரு பெரிய நிலைக்கு வரவேண்டும்.  கை நிறையச் சம்பளம் வாங்க வேண்டும் எங்கிற ஆசையில்தான், இத்தனைக் கஷ்டங்களுக்கிடையிலும் படித்து வந்தேன்.  வெளி நாட்டில் படித்து முடித்து விட்டு, அங்கேயேகூட வேலை செய்து அனுபவம் பெற்றேன். இங்கு நீங்கள்தானென்னை அங்கிருந்து கூட்டிக்கொண்டு வந்து, இந்த ஆபிசில் சேர்த்துக் கொண்டீர்கள்.  எனக்கும் எத்தனையே வேலைகளைச் சொல்லியும் கொடுத்தீர்கள். உங்களுக்கேத் தெரியும், என்னுடைய திருமணம் முடிந்த, இரு வாரங்களுக்குள்ளேயே, நீங்கள் என்னை உங்களின் கம்பெனியின் மூலம், ஜெர்மனிக்கு இரு வருடங்கள் அனுப்பி வைத்தீர்கள். அப்பக் கூட, நான் என் இளம் மனைவியை விட்டுப் பிரிய மனம் வருந்தவில்லை.  என் மீது நீங்கள் வைத்திருந்த நம்பிக்கைக்கு பங்கம் வராமல், நானும் இரு ஆண்டுகள் ஜெர்மனியில் பயிற்சி முடித்தேன்.  நாந்தான் என் எதிர்காலத்திற்காக, என்னுடைய இளமையின் இரு ஆண்டுகளைத் தனியாக இருந்தேன்.  ஆனால், என் மனைவி என்னுடைய ஆசையைப் ;புரிந்து கொண்டு, அவளுடைய வேதனையை, வருத்தத்தை வெளியில் காட்டாமல், என்னுடைய அம்மாவுடனும், சகோதரியுடனும் இரு ஆண்டுகள் இருந்தாள்.  இரு வருஷத்திலும், நாங்கள் போனில், கடிதத்தில்தான் வாழ்ந்தோம்.  அப்பக்கூட, எனக்கு இந்த வேலையில் விருப்பமோ வேகமோ குறையவில்லை.  இரண்டு வருஷங்கள் சென்றபின், நானும் திரும்பி வந்து,  இங்கேயே வேலையில் தொடர்ந்தேன்.  ஆரம்பத்தில் எனக்கு என்னுடைய வீடு, மனைவி, அம்மா என எந்த விஷயத்திலும் கவனம் செலுத்தாமல், இந்த பணி என்னுடையது, என்னால் இதனை எத்தனைச் சிறப்பாக செய்ய முடியுமோ அப்படியே செய்ய வேண்டும் எங்கிற ஒரே எண்ணத்தில்தான் இருந்தேன்.  என்னுடைய பொருளாதார வசதியும் கூடியது.  உங்களுடைய முயற்சியால் எனக்கென ஒரு வீடும் கிடைததது.   என்னுடைய குடும்பமும் வளர்ந்தது.

              திருமணம் முடிந்து இரு வாரங்களுக்குள் நான் என் மனைவியைப் பிரிந்து இரு வருட காலங்களுக்கு ஜெர்மனி சென்ற போது, என்னுடைய எதிர்கால வளர்ச்சியில் என் மனைவிக்கும் கருத்தும் அக்கறையும் இருந்தது. அதனால், அவளும் என்னுடைய வளர்ச்சியில் தடையாக நிற்கவில்லை.  மாறாக, அந்த இரு வருடங்களுக்குள் அவளும் தன்னுடைய மேற்படிப்பை முடித்து,  இப்போது அவளும் ஒரு கல்லூரியில் வேலையில் இருக்கிறாள்.  அவளுடைய வேலை ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துடன் முடிந்து விடுகிறது.  அதனால், அவளால் வீட்டையும், எங்களுடைய குழந்தையையும் நன்றாக கவனிக்க முடிகிறது.  ஆனால், என் நிலைமையோ? 

காலையில் எழுந்திருக்கும்போதே, கம்பெனி விஷயமாக வெளி நாட்டிலிருந்து மெயில், ஃபொன் என என்னுடைய நேரத்தைச் சாப்பிடுகின்றன.  வீட்டில் எந்த ஒரு சின்ன விஷயத்திலும் என்னுடைய கவனம் இல்லை.  என் மனைவி, மிகவும் நல்லவள். புரிந்து கொண்டு அனுசரித்துப் போகிறாள்.  எனக்கும் குழந்தை பிறந்தவுடன், குழந்தையுடன் விளையாடக்கூட நேரம் கிடைப்பதில்லை.  நான் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிம்போது, குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான்.  இரவோ, நான் திரும்புவதற்கு நடு ராத்திரியாகி விடுகிறது. 

       அவனுடைய வாதத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அதிகாரி, இடைமறித்தார். அவரும் சொன்னார்  “சுதர்சன், நம்ம மாதிரி வெளி நாட்டுக் கம்பெனிகளுடன் தொடர்பு கொண்டு வியாபாரம் செய்பவர்கள் எல்லாருக்கும்தான் இந்த மாதிரி சங்கடங்கள் இருக்கின்றன.  இது உனக்கு மட்டும் தானா?  இந்த நாளில், இங்கு இருக்கும் எல்லா மல்டி நேஷல்னல் கப்பெனிகளிலும் இந்த நிலைமைதானே. இந்த ஒரு காரணத்திற்காகவா, நீ இந்த வேலை வேண்டாம் என முடிவு செய்தாய்?  என்னால் ஒத்துக் கொள்ள முடியலையேப்பா?

       சார், நான் இந்த முடிவுக்கு வந்ததற்குக் காரணமே என் குழந்தைதான்.  ஒரு நாள் என் மகன் தன் மழலைக் குரலில் ஒரு பேச்சு பேசினான், அந்த ஒரு சொல்லே என்னை உருக்குலைத்து விட்டது.

       என்னப்பா, வேடிக்கையா இருக்கே.  உன் மகனுக்கு என்ன இரண்டு வயதுதானே ஆகிறது.  அதற்குள் அந்தக் குழந்தை அப்படி என்னப்பா ஒரு சொல்லைச் சொல்லி, உன்னை உருக்குலைய வைத்துவிட்டது? என ஆச்சர்யமாகவே கேட்டார்.

       சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.  நான், இரு மாதங்களுக்கு முன் ஒரு நாள், கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே என் வீட்டிற்கு சென்றேன்.  அப்போது மணி இரவு எட்டுமணி இருக்கும்.  வாசலில் இருக்கும் காலிங்க்பெல்லை அடித்தபோது, என் மகன் ஓடி வந்து கதவின் பக்கத்தில் இருந்த ஜன்னலின் மீது ஏறி நின்றான்..  என் மனைவி, உள்ளே இருந்தாள்.  அவள் உள்ளேயிருந்து “சந்தோஷ், யார் காலிங்க் பெல் அடிக்கிறது.  யார் வந்திருக்கா”? எனக் கேட்டாள்.

       என் மகன் சொன்ன பதில் என்ன தெரியுமா? எனக் அவரைக் கேட்டுவிட்டு, துக்கம் தாங்காமல், கண்களில் வழிந்த நீரையும், துடைத்துக் கொண்டு, துக்கத்துடன் சொன்னான் அம்மா, தினமும் ராத்திரி படுத்துக்க வரும் மாமாதான்  வந்திருக்கிறார்:” என்றான் தன் மழலைக் குரலில்.  போறாதா சார் அந்த ஒரு வார்த்தையின் கூர்மையான அம்புகள்.  என் மகனுக்கே, நான் அவன் அப்பா எனப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அது யாருடைய தப்பு.  என்னுடையது தானே.  நான் ஒரு நிமிஷம் ஆடிப்போய் விட்டேன். என்னுடைய மகனிடம், நாந்தான்  உன்னுடைய அப்பா எனச் சொல்ல முடியாமல் தவித்துப் போய் விட்டேன்.  அப்போது வெளீயே வந்த சாந்தி, “என்ன அதிசயம். இன்று சீக்கிரம் வந்து விட்டீர்களே?உடம்புக்கு எதும் சரியில்லையா? எனக் கேட்டுக் கொண்டே. கதவைத் திறந்தாள். . 

              என் முகத்தில் படர்ந்த வேதனையைப் பார்த்து ஒரு நிமிஷம் திகைத்தாள். பிறகு சந்தோஷிடம் “சந்தோஷ், இன்று அப்பா உன்னுடன் விளையாட சீக்கிரம் வந்து விட்டாரடா? வா நாமிருவரும் அவருடன் விளையாடலாம்” எனச்சொல்லிக் கொண்டே, குழந்தையை என்னிடம் கொடுத்து விட்டு, அவள் வாசற் கதவை மூடி விட்டு, உள்ளே வந்தாள். என்னிடம் பரிவாக “என்னயிது, குழந்தை எதோ புரியாமல் சொல்லி இருக்கிறான்.  அதைக் கேட்டு, நீங்கள் ஏன் இப்படிக் கலங்குகிறீர்கள்.  சின்னக் குழந்தைதானே.  கவலைப் படாதீர்கள். நான் அவனிடம் பக்குவமாகச் சொல்கிறேன்.” என என் வேதனையைக் குறைக்க முயற்சித்தாள்.    என்னால், என் குழந்தை மீதோ, என் மனைவியிடமோ கோபம் கொள்ள முடியவில்லை.  நான் ஒரு நாளில் முக்கால் பங்கு வேலை என தனியாக என்னுலகத்திலேயே மூழ்கி இருந்தால், என் குழந்தைக்கு என் முகம் எப்படி பரிச்சயமாக இருக்கும்.  அவன் நாள் பூராவும் பார்த்து, பார்த்து வளருவது என் மனைவி, என் தாய் தானே.  நானோ, காலையில் அவன் எழுந்திருக்கும் முன்பே ஆபிசுக்கு கிளம்பி விடுகிறேன்.  வரும்போது, தூங்கும் அவன் முகத்தில் ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்து விட்டு, திரும்ப இரவு பாதிராத்திரிக்கு திரும்பினால், அப்பவும் குழந்தை உறக்கத்தில்தானே இருக்கிறான்.  மனைவியிடம், “என்ன குழந்தை சாப்பிட்டானா, விளையாடினானா என கேட்டு விட்டு, என்னைத் திருப்தி படுத்திக் கொண்டு விடுகிறேன். 

              பணம் வேண்டியதுதான்.  யாருக்காக நான் சம்பாதிக்கிறேன்.  என்னுடைய குழந்தை, குடும்பத்தில் எதிர்காலம் நன்றாக இருக்கத்தான்.  ஆனால், என்னுடைய குழந்தையில் எதிர்காலத்தைப் பார்த்த நான், இன்று அந்தக் குழந்தைக்கு தகப்பனாரின் அருகாமையும், பரிவும் வேண்டும் என்பதை மறந்து விட்டேனே.  அவன் வளர்ந்தாலும்,ஒவ்வோரு நாளும், ஒவ்வோரு விஷயத்திலும், அவன் என்னை விட, அம்மாவிடம்தானே ஒட்டி இருப்பான்,  அது அவனுடைய தப்பல்லவே.  அன்றுமுழுவதும் யோசித்தேன் சார்.  இப்ப உங்களுடைய உதவியால், என்னுடைய வசதி நன்றாகவே இருக்கு. போறும்,  இனியும், எந்திரம் மாதிரி பணம் ஒன்றையேக் குறியாகக் கொண்டு, என்னால் வாழ்நாளில் ஓடிக் கொண்டிருக்க முடியாது.  என்னுடைய குடும்பத்திற்காகவும் குடும்பத்தாருடனும் நான் வாழ வேண்டும்.  அதற்கு, நானும் கூடிய வரையில், என் குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும் அப்படி இருக்க என்ன செய்யனும்னு யோசித்தேன்.  இந்த மாதிரி, ஒரு நாளுக்கு பதினெட்டு மணி நேரம் உழைக்கும் வேலை வேண்டாம். நான் இத்தனைகாலமும் ஒரு பணம் சம்பாதிக்கும் எந்திரமாகத்தான் இருந்திருக்கிறேன். ஒரு நாள் கூட, என் வீடு, மனைவி, தாயார், என் குழந்தை என நாளில் ஒரு சிலமணி நேரம் கூட அவர்களுக்காக வாழ்வில்லை. போறும் இந்த எந்திரத்தனமான வாழ்க்கை.  தினமும் காலையில் எழுந்திருக்கும் போதே, கைப்பேசியில் என்ன என்னென்ன மெஜேஜ்ஸ் வந்திருக்கு எனவும், தினமும் எழுந்தவுடன், குளித்து, உடை உடுத்தி, என்ன இருக்கும் என்பதையும் கவனிக்காமல், தட்டில் இருப்பதைக் கூட பார்த்து ருசித்துச் சாப்பிடாமல், கையில் இருக்கும் கைப்பேசியுடனேயே தொடங்குகிறேன். ஒரு நாள் கூட, என் மனைவியிடம் தாயாரிடம் அவர்களுடைய தேவை என்ன என்பதைப் பற்றி கூட விசாரிப்பதில்லை. பல நாட்களில் என் பணிகளின் அழுத்தத்தால், எனக்கு ஒரு சின்னக் குழந்தை இருப்பதைக்கூட மறந்து விடுகிறேன்.  நீங்கள் கேட்கலாம் “நீ இத்தனையும் உன் குடும்பத்திற்காகத்தானே செய்கிறாய்? உன் கையில் நிறைய வசதிகள் இருந்தால், உன் குடும்பம், குழந்தைகளின் எல்லாத் தேவைகளையும் நல்ல படியாக செய்ய முடியுமே?” என, அது ஒரு யதார்த்தமான வாதம்தான்.   ஆனால், இன்று என் குழந்தைக்குத் தேவை என்ன? அவனுடன் ஒரு தந்தை எங்கிற பாசத்துடன் விளையாடவும், அவனைச் சீராட்டவும், அவனுடன் என் நாட்களில் சில நேரங்களாவது செலவிட்டு, எனக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக பாசப்பிடிப்பு வேண்டாமா? அவன் பெரியவனாகி, பள்ளிக்குச் செல்லும்போது, நான் இப்படி அதிக நேரம் வேலைக் காரணமாக வெளியில் இருந்தால், புரிந்து கொள்ள முடியும். முதலில், என் குழந்தைக்கு தக்க பருவம் வரும்வரை, நான் அவனுக்கு ஒரு விளையாட்டுத் தோழனாகத்தான் இருக்க வேண்டும்,   காலையில் ஒரு மணி நேரமாவது என் குடும்பத்துடன் இருக்க வேண்டும்.  மாலையிலும் இரவிலும் பெரும்பாலும் அவர்களுடன் இருக்க வேண்டும்.  அதற்குத் தக்க மாதிரி, என்னுடைய வேலை நேரத்தை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.   எல்லாவற்றையும் யோசித்துத்தான், இன்று இந்த முடிவுக்கு வந்தேன்.  எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.  என்னுடைய படிப்பால், என்னால் நல்ல  படியாக, நிதானமாகச் சம்பாதித்தாலும், என் குடும்பம், குழந்தை என சந்தோஷமா இருக்க முடியும்,  நானும், குறைந்தது, பத்து ஆண்டு காலம், எந்திரமாக இருந்து விட்டேன்.  இனி அப்படி இருக்கக் கூடாது.  நான் உழைப்பதற்கு அஞ்சவில்லை.  ஆனால், அதற்கும் ஒரு எல்லை வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றுதான் முடிவு செய்தேன்.  முதலில் இந்த எந்திர வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேற வேண்டும்.  சில காலம், என் குடும்பத்துடன், குழந்தையுடன் இருந்து கொண்டே, இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை திட்டமிடுவேன்.   ஒரு நாளில் பகல் இரவு என மாறி வருவது போல், எனக்கும் ஆபிஸ், குடும்பம் என அதற்குத் தக்கவாறு நேரத்தை ஒதுக்கி வைத்துக் கொண்டு, திட்டமிட்டு எனக்காக ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளுவேன். தயவு செய்து, என்னைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  என்னுடைய குழந்தை என்னை தன்னுடைய அப்பா எனப் ;புரிந்து கொள்ள வேண்டியதுதான் முக்கியம். இன்று முதல், நான் அதிக நேரம் அவனுடன் இருந்து, என்னுடைய பாசத்தையும், பரிவையும் அவனுக்குக் கொடுப்பேன்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, கண்களில் வழிந்த நீரையும் கைகளால் துடைத்துக் கொண்டான்.                                  

              ஒரு இளம் தகப்பனின் ஏக்கத்தையும், ;புரிந்து கொண்டார் அவனுடைய முதலாளி.  அதனால், அவனிடன், நீ சொன்னதும் நியாயம் தான்.  முதலில், நீ ஒரு வாரம் அல்லது பத்து நாட்கள்  லீவு எடுத்துக் கொண்டு, குடும்பத்துடன் எதாவது வெளியூருக்குப் போய் வா. இப்போ, உன் மனைவிக்கும் லீவுதானே.  அதற்குள், நான் உனக்கு உன் விருப்பப்படியே, வேறு ஏதாவது மாற்றுப் பணி, சொந்த நிறுவனம் மாதிரி எதாவது ஒன்றைப் பற்றி யோசித்து வைக்கிறேன். நீயும், உன் மனைவியுடன் நிதானமாகப் பேசி, ஒரு தீர்மானத்துக்கு வா.   நீ எது செய்வதாயிருந்தாலும், அதில் உன் மனைவியின் சம்மதமும் இருக்க வேண்டும்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, அவனுடன் வெளியே வந்தார். 

              அதிகாரியுடன் பேசிய பின், சிறிது மனத் தெளிவு பெற்ற சுதர்சன், தன்னுடைய அன்றைய பணிகளைச் செய்து முடித்து விட்டு, சீக்கிரமாகவே வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.  வீட்டிற்குப் போகுமுன், வழியில் குழந்தைகளின் விளையாட்டுப் பொம்மைகள் விற்கும் கடைக்குள் சென்று, தன் மகனுக்கு விளையாட சில பொம்மைகளை வாங்கிக் கொண்டான்.  அதில் ஒரு சின்ன கார் ரிமோட் கன்ட்ரோல் மூலம் ஓடச் செய்வது.  இன்னோன்று ஹேலிகாப்டர், ஒரு சின்ன சத்தத்துடன் ஓடக்கூடிய மோட்டார் சைக்கிள், குதித்து குதித்து ஓடும் குரங்கு பொம்மை, சாவி கொடுத்த வுடன், கண்ணைக் கண்ணைச் சுழற்றிக் கொண்டு, பாட்டுப் பாடி ஆடும் ஒரு அழகிய பெண் பொம்மை என விதவிதமாக வாங்கிக் கொண்டான். குழந்தைக்கு ட்ரஸ் வாங்கப் பார்த்தான்.  சிறிது நேரம் யோசித்து விட்டு, பிறகு நாளைக்கு மனைவி, குழந்தையுடனே வந்து வாங்கிக் கொள்ளலாம் என நினைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தான். வரும் வழியில் வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த ஒருகோவிலின் வாசலில் பூக்கள் விற்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தவுடன், அவனுக்குள் ஒரு வெட்கமும் வந்தது.  தன்னுடைய குழந்தைக்கு என எத்தனை விதமான பொம்மைகள் வாங்கினவனுக்கு, அந்தக் குழந்தைச் சுகத்தைக் கொடுத்தவளுக்கு ஒன்று கூட வாங்கி வரவில்லையே எனவும் ஒரு ஏக்கமும் தோன்றியது.  வழியில் இருந்த கடைகளை எல்லாம் தாண்டி வந்தாகி விட்டது. இனி என்ன செய்வது எனவும் யோசித்தான்.  பிறகு, தான் திருமணமான புதிதில் சாந்தியுடன் வெளியில் எங்கு சென்றாலும், அவள் தன்னிடம் விரும்பிக் கேட்பது மல்லிகைப் பூச்சரம்தான். இப்போது அது அவன் நினைவுக்கு வந்தவுடன், காரை நிறுத்தி, கோவில் வாசலில் இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் ஒரு பந்து மாதிரி இருந்த மல்லிகைச் சரத்தை அப்படியே வாங்கிக் கொண்டு, வீட்டிற்கு வந்தான்.

       வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடனே, சாந்தியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சந்தோஷ், சுதர்சனைப் பார்த்தவுடன்,
“அம்மா, அப்பா வந்தாச்சு” எனக் குதுகலத்துடன் தன்னுடைய மழலை மொழியில் சொல்லிக் கொண்டே, சுதர்சனிடம் தாவி வந்தான்.  தன்னை நோக்கி வந்த குழந்தையை ஆசையுடன் தூக்கிக் கொண்டவன் சாந்தியிடம் “நீதான் குழந்தைக்கு நான் அவனுடைய அப்பா எனச் சொல்லிக் கொடுத்தியா?” எனவும் கேட்க, அவளும் “சமத்துதான்.  என்னுடைய குழந்தைக்கு அவனுடைய அப்பாவை நான் காண்பிக்காமல் வேறு யாருக்கு காண்பிக்க  உரிமையிருக்கு” எனச் சிரித்துக் கொண்டே, அவன் கையில் இருந்த பைகளை வாங்கிக் கொண்டு, அவனுடன் சேர்ந்து உள்ளே வந்தாள்.                 

              சுதர்சன் சந்தோஷுடன் விளையாட ஆரம்பித்தான்.   சந்தோஷுக்கு சாதம் எடுத்துக் கொண்டு வந்து, அப்பாவுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தையை “சந்தோஷ், கொஞ்சம் வந்து சாப்பிடு” எனக் கூப்பிட, அவனோ “அப்பாவுடந்தான் விளையாடுவேன்.  எனக்கு மம்மம் வேண்டாம்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, அப்பாவுடன் ஓடினான்.  சாந்தியும் அவனையும் சுதர்சனையும் துரத்திக் கொண்டே  குழந்தைக்குச் சாதம் ஊட்டினாள்.  சுதர்சனும்,சாந்தியை ஓட விட வேண்டி, சந்தோஷைத் தூக்கிக் கொண்டு, வேகமாக ஓடிக் கொண்டே, அவளைப் பார்த்து “எங்கே இப்ப எங்களைப் பிடிக்க முடியுமா?” எனவும் கேலி செய்து, சிரித்தான்.  அவனைப் பார்த்து சந்தோஷும், அப்பாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, “அம்மா, இப்ப என்னைப் பிதிக்க  முதியாதே” எனவும் தன் மழலைக் குரலில் சொல்ல, அதைக் கேட்ட பெற்றவர்களுக்கும் சந்தோஷம் எல்லை கடந்தது.  வெகு நாட்களுக்குப் பின், தானும், தன் குடும்பத்துடன் குதூகலமாக விளையாடியது சுதர்சனுக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருந்தது. அன்று முழுவதும் தூக்கம் வரும் வரை சந்தோஷும் அவனை விட வில்லை,

              தூங்கும் மகனைத் தங்களின் கட்டிலின் ஓரத்தில் விட்டு விட்டு, சாந்தி, இருவருக்கும் இரவு உணவை எடுத்து வந்தாள்.  வந்தவளிடம்,
சாந்தி,, எத்தனை நாட்களுக்குப் பின் நாமிருவரும் சேர்ந்து சாப்பிடுகிறோம்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, சாப்பிடலானான்.  சாப்பிட்ட பின் சிறிது நேரம் இருவரும் அங்கிருந்த சோபாவில் அமர்ந்து, டி.வி. ஆன் செய்து, அதில் வரும் சில நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தார்கள்.  பிறகு, சந்தோஷுக்குப் பாலை எடுத்துக் கொண்டு வந்து, தூங்கிக் கொண்டிருந்தவனைத் தூக்கலானாள்.  அப்போ, சுதர்ஸன்,  என்னிடம் கொடு நான் இன்று கொடுக்கிறேன்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, தூங்கும் குழந்தையை தூக்கி தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு, பால் பாட்டிலை அவன் வாயில் வைக்க, பாலைக் குடித்துக் கொண்டே, தன் சிட்டு விழிகளால் அப்பாவைப் பார்த்தான்  ஒன்றும் பேசாமல், தன் கைகளைக் கொண்டு அப்பாவின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, மீதம் இருந்த பாலையும் குடித்து முடித்தான்.  திரும்பவும் சந்தோஷை படுக்கையில், சரியாக படுக்க வைத்தவன், “சாந்தி, நான் உன்னிடம் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும்.  இங்கு வா” எனவும் கூப்பிட்டான்.

          தன்னருகில் வந்தவளிடம்,, “சில நாட்களாகவே என் மனதை ஒரு வேதனை . உருத்திக் கொண்டிருந்தது.. அதற்கு இன்றுதான் ஒரு முடிவு கண்டேன்” எனச் சொன்னவனின் முகத்தைப் புரியாது பார்த்தாள்.  அவளின் கண்களில் தெரிந்த கலக்கத்தைப் பார்த்தவனும் மெதுவாக “சாந்தி, , நான் இரு மாதங்களுக்கு  முன் ஒரு நாள் சீக்கிரம் ஆபிசிலிருந்து வந்தது உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?  அன்று தான் சந்தோஷ் கதவைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தவுடன், உன்னிடம் என்ன சொன்னான் என்பதும் உனக்கு ஞாபகம் வந்திருக்குமே? . என்னுடைய குழந்தைக்கே என்னைத் தன் அப்பா என உணர முடியாமல் போனது யாரால்? என்னால்தானே.  நான் நாள் பூராவும், வேலைப் பளுவின் காரணமாக, வீட்டை விட்டு வெளியிலேயே நாளில் முக்கால் பங்கு செலவழித்தால், என்னுடைய முகம் எப்படி குழந்தையின் மனதில் நிற்கும்.  அதனால்தான், அவன் அன்று உன்னிடம் “அம்மா, தினமும் இராத்திரி படுக்க வரும் மாமாதான் வந்திருக்கிறார்”  எனச் சொன்னதே.  அந்த ஒரு வார்த்தைதான் என்னையும் சிந்திக்க வைத்தது.

       என்னதான் நமக்கு வாழக்கை நடத்த  “பணம்” என்னும் ஒரு ஆயுதம் தேவை என்றாலும், நம் வாழ்க்கை முழுமை அடைவதற்கு அது ஒன்று மட்டும் போதுமா?  யாருக்காக இத்தனை உழைப்பு, முயற்சி, தேடுதல் என நினைத்துப் பார்த்தேன்.  என்னுடைய உயிரின் ஓர் துடிப்பு, அந்தக் குழந்தைக்கு நான் அப்பா என்றாலும், உன்னைப் போல், அந்த பிஞ்சுக் குழந்தையிடம் ஒரு பாசத்தையும், பரிவையும் நான் காட்டவில்லையே.  நாள் முழுவதும் என் பணி, என் ஆபிஸ், என் நிர்வாகம் என அவனை விட்டு வெளியிலேயேதானே இருந்தேன். அவன் பிறந்த நாளிலிருந்து, ஒரு நாளாவது, அவனிடம் உன்னைப்போலவோ, அல்லது என் அம்மாவைப் போலவோ, சில நிமிஷங்களாவது இருந்தேனா?  இல்லையே, அவனுடைய உலகத்தில் அவனுக்காக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் நீங்களிருவர் மட்டும்தானே?அவனுக்கு இன்றைய தேவை என்ன? என் அன்பும், அருகாமையும், பரிவும், பாசமும்தானே.  இன்று அந்தக் குழந்தையுடன், ஒரு மணி நேரம் விளையாடியது எனக்கு எத்தனை சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது தெரியுமா?  என்னுடைய முயற்சியால், எத்தனை எத்தனையோ ப்ராஜெட்டுக்களை நான் முடித்து, அது என்னுடைய மேலதிகாரிகளால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு, அதனால் எங்களின் கம்ப்பெனிக்கு அதிக லாபம் கிடைக்கும்போது, எனக்குள் ஏற்படும் அந்த நேர சந்தோஷம், பெருமை எல்லாம், நான் இன்று அவனுடன் விளையாடி அனுபவித்த சந்தோஷத்தின் முன் நிற்கவில்லை.  இது போல் எத்தனை சந்தோஷங்களை நான் இத்தனை நாட்கள் வரை இழந்து இருக்கிறேன்.” சொல்லும்போதே அவனுடைய கண்களில் நீர் ஹிறைந்து வழிந்தன.  அதைக் கண்ட சாந்தி, பரிவுடன் அவனுடைய கண்களைத் துடைத்து விட்டாள்.  

       “அதனால்தான், நான், சென்ற இருமாதங்களாக , தீவிரமாக யோசித்து, கடைசியில் என்னுடைய மகனுக்காகத்தான் அவனுடைய பிரகாசமான ஏதிர்காலத்திற்காகத்தான் வேலையில் இருந்து, நிறைய சம்பாதிக்கிறேன் என்றாலும், அவனுடைய இன்றைய தேவை என்ன என்பதை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு விட்டேன்.  உன்னிடம் கூட கலந்து பேசாமல், நான் இரண்டு நாட்களுக்கு முன் ஆபிசுக்குப் போனவுடன், என் வேலையை விட்டுவிட முடிவு செய்திருப்பதாக, என்னுடைய அதிகாரிகளுக்கு மெயில் அனுப்பினேன்.  அதைப் பார்த்த என்னுடைய சீனியர் ஆபிசர், சாரங்கன் கூட, என்னிடம் எத்தனையோ வாதாடினார் நான் அந்த மெயிலைத் திரும்ப்ப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென.  ஆனால், நான் அவரிடம் என்னுடைய முடிவில் மாற்றமில்லை.  நான், என் குடும்பத்துடன்    என் நாளில் கொஞ்ச நேரமாவது செலவிட வேண்டும், நாள் முழுவதும் அவர்களை வெகு தொலைவில் வைத்துக் கொண்டு, அவர்களுக்காகத் தான் நான் இத்தனை நேரங்கள்  உழைக்கிறேன் என ஒரு பொய்யான சமாதானத்தை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.  அதனால்தான், நான் பத்து வருஷங்களுக்கு மேல், ஒரு எந்திரமாக பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும் எங்கிற ஒரே நோக்கத்துடன் வாழ்ந்தது போறும்.  இனிமேல், என்னுடைய குடும்பத்தாருடன் நாளில் ஒரு சில மணி நேரங்களாவது இருக்கும்படியான, ஒரு வழியை யோசித்து, அதன்படி, என் திறமைக்கு ஏற்ப தனியாக சொந்தமாக ஒரு சிறிய நிறுவனம் ஆரம்பிக்க இருப்பதாகவும், அதற்கு வசதியாக என்னுடைய தற்போதைய வேலையை விட்டு விடுவதாகவும் முடிவு செய்துதான், இந்த மெயிலை அனுப்பினேன் எனத் தீர்மானமாகச் சொல்லி விட்டேன்.

அவரும், என்னுடைய மனதில் இருந்த ஏக்கத்தையும் புரிந்து கொண்டார்.  அதனால் அவர் என்னிடம் இன்று என்ன சொன்னார் தெரியுமா? உன்னுடைய முடிவு சரிதான். முதலில் உன்னுடைய குடும்பம், பின்புதான் உன் சம்பாத்தியம்.  உன்னுடைய திறமைக்கு, எந்த்த் துறையிலும் உன்னால் பிரகாசிக்க முடியும்.  முதலில், நீ இரு வாரங்களுக்கு விடுமுறை எடுத்துக் கொண்டு, உன் மனைவி, குழந்தை என கொஞ்ச நாட்கள் ஏதாவது ஒரு ஊருக்குப் போய் சந்தோஷமாக இரு. நீ திரும்பி வருவதற்குள், உன் மனதிற்கு ஏற்றமாதிரி உனக்கு என்னுடைய கம்ப்பெனிக்கே, தனி நபராக என்ன செய்ய முடியும்னு யோசித்து ஒரு வழியைக் கண்டு பிடிக்கிறேன். நீ வரும்போது, நான் செய்து இருக்கும் ஏற்பாடு உனக்கு திருப்தியாக இருந்தால், அதைச் செய்.  அல்லது, உன் மனதில் வேறு எதாவது தீர்மானம் இருந்தாலும், அதைப் பற்றி முதலில் உன் மனைவியுடன் கலந்து பேசி, பிறகு நன்றாக யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வா.  முதலில் உனக்குத் தேவை கொஞ்ச நாட்கள் எந்த விதமான கவலையும், சிந்தனையும் இல்லாமல், உன் மனைவி, குழந்தை, தாயார் என சந்தோஷமாக இரு. உன் மனதில் இருக்கும் ஏக்கம், கவலை தீரும்.  தெளிவான மன நிலையில், உன்னாலும் நல்ல முடிவு எடுக்க முடியும்: எனச் சொல்லி, நாளையிலிருந்து எனக்கு இரு வாரங்களுக்கு லீவும் கொடுத்து விட்டார்.

இப்பச் சொல், நான் எடுத்த முடிவு சரிதானே.  உனக்கு மனதில் என்னதோன்றுகிறதோ அதைச் சொல்.: எனச் சொல்லிக் கொண்டே,  சோபாவில் தன்னருகில் அமர்ந்திருந்தவளின் மடியில் தன் தலையை வைத்துக் கொண்டான்.

தன் மடியில் படுத்துக் கொண்டிருந்தவனின், தலையைக் கலைத்துக் கொண்டே, “உங்களின் ஏக்கம் சரிதான்.  முதலில், நம்முடைய குழந்தையுடன், அதன் மழலைப் பருவத்தின் விளையாட்டுக்களை நாம் அனுபவிக்க வேண்டும்.  இப்போ அவனுக்குத் தேவை நம்மிருவருடன் நாள் பூராவும் விளையாடுவதும், கொஞ்சுவதும்தான்.  நமக்கு இப்ப வரும் பணம் நமக்குப் போறும்.  உங்களின் திறமையில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு.  உங்களுக்கு சுதந்திரமாக சொந்த நிறுவனம் வைத்து அதன் மூலம் உங்களின் திறமையை வெளிக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணமிருந்தால் அதுவும் சரிதான்.  நீங்கள் எந்த முடிவுக்கு வந்தாலும், நான் அதை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளுவேன்.  சொந்தமாக ஒரு தொழில் செய்வதென்றால், முதல் இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்கு அது நன்றாக வளர வேண்டும்.  அதற்குள் நாம் அதில் இருந்து எந்த ஒரு வருமானத்தையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.  அதன் செலவினங்களை ஒரு கட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டு, அதை நன்றாக வளர்த்தால், நம்மைப் பற்றி, நம்முடைய நிர்வாகத்திறமை பற்றி, முதலில் மற்றவர்களுக்கு ஒரு எதிர்பார்ப்பு, நம்பிக்கை வளரனும், அப்படி வந்தால், பிறகு அதன் வளர்ச்சி நன்றாக இருக்கும். உங்களூக்குத் தெரியாதது ஒன்று மில்லை. நிதானமாக யோசித்து, பொறுமையாக முடிவு செய்யலாம்.  முதலில் உங்களின் ஆபிசர் சொன்னபடி, இரு வாரங்களுக்கு நம்மைப்பற்றி மட்டுமே சிந்தித்து, நமக்காக இரு வாரங்கள் சந்தோஷமாக இருப்போம்.  நமக்கும் திருமண மானதிலிருந்தே, இத்தனை நாட்கள் வரையிலும்,       இப்படி, உல்லாசமாக எங்குமே போகவில்லை.  முதலில் நாமிருவரும் இத்தனை நாட்களாக அனுபவிக்காமல் இருந்த அந்த சந்தோஷத்தை குழந்தையுடன் அனுபவிக்கலாம். மற்றதைப் பற்றி, பதினைந்து நாட்களுக்குப் பின் யோசித்து முடிவு எடுக்கலாம். 

முதல் வேலையாக, காலையில் எழுந்தவுடன், நாம் இரு வாரங்களுக்கு எந்த ஊருக்குப் போகலாம், அங்கு என்னென்ன பார்க்கலாம், அங்கு குழந்தைக்கு ஏற்றமாதிரி எத்தனை விளையாட்டுக்கள் இருக்கு என பார்க்க வேண்டும். எழுந்திருங்கள் இப்போ, நாமிருவரும் படுக்கலாம் எனவும் சொல்லிக் கொண்டே, அவனின் தலையைத் தன் மடியிலிருந்து எடுக்க முயற்சித்தாள். ஆனால், அந்த தலை மிகவும் அழுத்தமாக அவளின் மடிமீது இருந்த படியே, “உன் வாதம் சரிதான்.  நாளைக்கு காலையில் நீ சொன்ன அந்த வேலையை பார்க்கலாம் அதற்கு முன் எனக்குஒரு முக்கியமான வேலை இப்ப இருக்கே” எனச் சொன்னவனைப் பார்த்து மெதுவாக “அதென்ன இப்ப ஒரு முக்கியமான வேலை உங்களுக்கு? எனவும் கேட்டுச் சிரித்தாள்.  சிரித்தவளின் மடியிலிருந்த எழுந்தவன், தன் மனைவியை அப்படியே ஒரு குழந்தை போலத் தூக்கிக் கொண்டு, அவளின் காதில் இரகசியமாக தன்னுடைய முக்கியமான வேலையைச் சொல்ல, அவளும் வெட்கம் தாளாமல் சிரித்துக் கொண்டே, “உங்களுடைய வேலை இன்று ஒரு நாளுடன் முடிந்து விடுமா?” எனவும் கேட்டாள்.  அதற்கும் அந்த துஷ்டன் “இந்தமாதிரி வேலைக்கெல்லாம் காலக்கணக்கு கிடையாது. என்னுடைய திருப்திதான் அளவு” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்களின் கட்டிலை நோக்கிப் போனார்கள். இத்தனை நாட்களும், அலுவல் பணிகளைப் பற்றியே நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு, உறங்கப் போகுபவன், இன்று அந்தச் சுமைகளை மறந்து விட்டு, தங்களுடைய வாலிபத்திற்குத் தீனி கண்டு இன்பம் அடைந்தான்.

அடுத்த நாள் காலையிலேயே, சுதர்சன், தன் மனைவி, குழந்தையுடன் ஒரு வாரம் டூர் போக கிளம்பினான். வெகு நாட்களுக்குப் பின், தன் மகன் குழந்தை, மனைவி எனச் செல்வதைக் கண்டு, அந்த்த் தாயின் மனமும் களிப்படைந்தது. அவன் மனதில் நிம்மதியும், சந்தோஷமும் நிறைந்திருந்தது.   தன்னுடைய வாழ்க்கையிலும், ஒரு சின்ன மாற்றம் வேண்டுமென்பதையும் உணர்ந்தான். வாழ்க்கையில் சந்தோஷம் என்பது பணம் சம்பாதிப்பதில் மட்டுமில்லை.  குடும்பத்தாருடன் உல்லாசமாக, மன நிறைவாக இருப்பதில்தான் கிடைக்கும் என்பதையும் அனுபவ பூர்வமாக உணர்ந்தான். அந்தச் சந்தோஷத்துடனும், தன்னுடைய சீனியர், கட்டாயம் தனக்காக ஏதாவது ஒரு ஏற்பாடும் செய்து தருவார் எங்கிற திடமான நம்பிக்கையும் இருந்தது.  அந்தக் குடும்ப பறவைகள், தங்களின் வானில் உல்லாசமாகப் பறக்கத் தொடங்கினர். 

உதவிக்கு ஆள்வேண்டாம்.

உதவிக்கு ஆள் வேண்டாம்.

 (ஜெயரமணி)

                தன் புது மனைவியுடன், வீட்டில் டி..வி. பார்த்துக் கொண்டிருந்த  பிரபாகரன், அழைப்பு  மணியில் சப்தம் கேட்டு கதவைத் திறந்தான்.  வாசலில், அவனுடைய மாமியார், இரு பெண்களுடன் நின்று கொண்டிருந்தார்.  வாசலில் அம்மாவைப் பார்த்த பிரியாவுக்குச் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை.  முழுசாக ஒரு நாள் கூட ஆகவில்லை.  அதற்குள் அவளுக்கு அம்மாவைப் பிரிந்து நீண்ட நாட்கள் ஆனமாதிரி, ஒரு துள்ளலுடன் ஓடி வந்து அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டு, “ஏன்னம்மா, இத்தனை நேரம் பண்ணி விட்டீர்கள்?  உங்களை நான் காலையிலுருந்தே எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்: என மிகவும் ஏக்கத்துடன் சொல்லிக் கொண்டே, அம்மாவுடன் உள்ளே வந்தாள். தன் புது மனைவியின் தாய்ப் பாசத்தைக் கண்டவன், மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டே,  “என்ன பிரியா, நேற்றுத்தானே நாம் அந்த வீட்டிலிருந்து, இங்கு வந்தோம்.  அதற்குள் உனக்கு அம்மாவின் ஏக்கம் வந்து விட்டதா?” எனவும் கேலியாக் கேட்டான்.

                அதற்கு அவனுடைய மாமியார் “தம்பி, என் பெண்ணால் ஒரு நாள்கூட என்னை விட்டு இருக்க முடியாது..  எங்களுக்கும் அவளைவிட்டு ஒரு பொழுது கூட இருக்க முடியாது.  நான் என் ஆசையை அடக்க முடியாமல் வந்து விட்டேன்.  ஆனால், அவளுடைய அப்பாவோ, பெண்ணைப் பிரிந்த ஏக்கத்தில், சாப்பிடக் கூடப் பிடிக்காமல், இருக்கிறார்.” என்றாள்.   , தன்னுடன் வந்திருந்த இரு பெண்களையும் பார்த்து, “ஏண்டி, இங்கு வேடிக்கைப் பார்க்கவா உங்களை அழைத்து வந்திருக்கிறேன்.  போய் உள்ளே எல்லா வேலைகளையும் பார்த்துச் செய்யுங்கள்.  இனிமேல், நீங்கள் இருவரும் இங்குதான் வேலை செய்ய வேண்டும். பாத்துச் செய்யுங்கள்” எனவும் உத்திரவு போட்டு, அவர்களை உள்ளே செல்லவும் பணித்தாள்.

                முதலில் தன் மாமியார் ஏதோ பெண்ணைப் பார்க்க வந்திருப்பார் என நினைத்த, பிரபாகரன், முழித்துக் கொண்டான்.  மாமியாரின் வருகைக்கு காரணம் என்ன என்பதையும் புரிந்து கொண்டான்.  தன்னுடைய தனிச் சுதந்திரத்தில், மாமியாரின் தலையீடு அதிகம் இருக்கும் என்பதையும், தன் மனைவி, ஒரு பெரிய பணக்காரரின் ஒரே வாரிசு என்பதாலும், தனக்கென யாரும் உறவு இல்லைஎன்பதாலும், தன்னுடைய வீட்டில் அவர்களுடைய ஆதிக்கம் அதிகம் இருக்கும் என்பதையும் புரிந்து கொண்டான்.    என்னதான், செல்லமாக வளர்ந்தவள் என்றாலும், இனிமேல் அவள் தன் மனைவி. இந்த வீடு அவர்கள்  இருவருக்கும்தான் உரிமையானது.  மாமியார், மாமனார், வந்து போகலாம், ஆனால், தங்களுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவர்களின் தலையீடு இருக்கக் கூடாது.  முதலியேயே தடுத்து விட வேண்டும்.  புது மனைவி என கொஞ்சம் அசந்து விட்டால், பிறகு, தனக்கு தன்னுடைய வீட்டிலேயே சுதந்திரம் இருக்காது.” எனவும் தீர்மானித்து,  தன் மாமனார் வீட்டார் தலையீட்டுக்கு இப்பவே ஒரு முற்றுப் புள்ளியும் வைத்து விடவேண்டும் என்பதிலும் உறுதியாக இருந்தான்.

                அதனால், மெதுவாக, தன் வீட்டிற்குள் செல்லும் இரு பெண்களையும் பார்த்து “அம்மா, கொஞ்சம் நில்லுங்கள்.  நீங்கள் எல்லாம் யார்? நீங்கள் பாட்டுக்கு, வந்தவுடன், வீட்டிற்குள் செல்லுகிறீர்களே?  இங்கு உங்களை யார் கூப்பிட்டது?”  எனவும் கேட்டான்.  அவனுடைய கேள்விக்கு, பிரியா “என்னயிது, எங்கள் அம்மாதானே கூட்டிக் கொண்டு வந்தார்கள். தெரியாதது போல் கேட்கிறீர்களே” எனவும் தன் கோபத்தையும் சிறிது காட்டினாள்.  அப்போதும் மாமியார் அவனிடம் “என்ன தம்பி, உங்களுக்குத் தெரியாதா?  நாங்கள் எங்கள் பிரியாவை மிகவும் செல்லமாக வளர்த்து இருக்கிறோம்.  அவளுக்கு வீட்டு வேலைகளைச் செய்து பழக்கமும் இல்லை, தெரியவும் தெரியாது.  இங்கும் எங்களுடைய பெண் சிரமப்படக்கூடாதென்பதற்காகத்தான், இவர்களை கூட்டிக் கொண்டு வந்தேன். இனிமேல், இவர்கள் இருவரும் உங்களின் வீட்டில் பிரியாவுக்கு உதவியாக எல்லா வேலைகளையும் பார்த்துக் கொள்வார்கள்.  இனிமேல், வீட்டில் சமைக்க, மேல் வேலை செய்ய என பிரியா கஷ்டப்படவேண்டாம்.  இதனால், உங்களுக்கு ஒரு சிரமும் இல்லை. இவர்களின் சம்பளத்தை நாங்களே கொடுத்து விடுவோம்.” எனவும் கர்வமாகச் சொன்னாள்.

                அதைக் கேட்ட பிரபாகரன் சிரித்துக் கொண்டே, “என்ன அத்தை, பிரியா நேற்று வரைதான் உங்களின் செல்லப் பெண். இன்று அவள் என் மனைவி, எங்களின் குடும்பத் தலைவி என அழுத்தமாகச்  சொன்னான்.  தன் கணவனின் கருத்து என்ன என்பதைக் கூட தெரிந்து கொள்ள  பிரியா விரும்பவில்லை. மாறாக அவனிடம் “உங்களுக்கு ஏன் இந்தக் கவலை.  வீட்டில் வேலைக்கு எனக்கு உதவிக்கு ஆட்கள் வேண்டுமென்றுதானே, அம்மா இத்தனைச் சிரமப்பட்டு அவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அம்மாவின் மனதை வேதனைக்கு உள்ளாக்காதீர்கள்” எனவும் சொல்லி விட்டு, அவர்களை வீட்டிற்குள் செல்லவும் சொன்னாள்.

                தன் பெண் புதிதாக வந்த வேலைக்காரர்களுடன் உள்ளே சென்றவுடன், மாமியார் அவனிடம் “தம்பி, எங்களின் பெண்ணை உங்களுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்ததிற்கு முக்கிய காரணமே, நீங்கள் தனி ஆள்.  உங்களின் சொந்த மூயற்சியால், நன்றாகப் படித்து, இன்று ஒரு பெரிய மில்டி நேஷனல் கம்பெனியில் நிர்வாகியாக இருக்கிறீர்கள் என்பதுதான்.  என்னதான் எங்கள் பிரியா உங்களை விரும்பினாலும், நீங்கள் தனியாளாக இருப்பதாலும்  தான், அவளுடைய அப்பா இந்தக் கலியாணத்திற்கு சம்மதம் தந்தார்.  எங்களின் ஒரே கொள்கை உங்களையும் எங்கள் வீட்டிலேயே வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான்.  ஆனால், அதற்கு நீங்கள்தான் சம்மக்திக்க வில்லை.  சரி, முதலில், புதிதாக திருமணம் ஆனவர்கள், கொஞ்ச நாள், தனியாக சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான், நாங்கள் உங்களின் விருப்பபடியே உங்களைத் தனியாக  இருக்கவும் அனுமதித்தோம்.  எங்களுடைய எல்லா சொத்துக்களுக்கும் பிரியாதான் உரிமையானவள்.  அதனால், நீங்களும் அவளிஷ்டப்படியே இருங்கள். இதுதான், உங்களூக்கும் நல்லது,  உங்களூக்கு என்ன வேண்டும்.  வீட்டுக் கவலை இல்லாமல், நிம்மதியாக இருங்களேன்” எனவும் சொன்னாள்.  அவளின் பேச்சிலிருந்து, இந்த வீட்டிலும், அவர்களுடைய ஆட்சிப்படிதான் எல்லாம் நடக்கும் என்பதையும், ஜாடையாகச் சொல்லியதை புரிந்து கொண்டான்.  முதல் முதலாக  வீட்டிற்கு வந்திருக்கும் மாமியாரிடம் அதிகம் பேச வேண்டாமென மௌனமாக இருந்து விட்டான்.

                பிற்பகல் உணவு முடிந்த பின்,  சிறிது நேரம் பிரியாவுடன், அம்மாத் தனியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.  அவர்களின் பேச்சில் தலையிடாவிட்டாலும், பிரபாகரனால் ஊகிக்க முடிந்தது.  தாயார் பெண்ணுக்கு இப்பவே, புருஷனை எப்படித் தன் கைக்குள் வைத்துக் கொள்வது என்பதுதான் முக்கிய புத்திமதியாக இருக்கும் என.

                பிரபாகரன் கூடத்தில் ஃபொனில் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.  அவன் பெரியதாகவே பேசியதால், அவன் பேசியது நன்றாகவே பிரியாவுக்கும், அவளுடைய அம்மா தர்மாம்பாளுக்கும் கேட்டது.  “மேடம், நான் சொன்னதை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  எனக்கு இரவுஎட்டு மணியிலிருந்து, காலை ஆறு மணி வரை வேலைக்குத்தான் ஒரு பெண் வேண்டும்.  பெண் பார்க்க நன்றாகவும், நல்ல வயதுடனும் இருக்க வேண்டும். திருமணம் ஆகாதவளாக இருக்க வேண்டும்.  சம்பளம் பற்றி கவலை வேண்டாம்.  அந்த பெண்ணை எனக்குப் பிடித்து இருந்தால் போதும்.  நீங்கள் கூடிய சீக்கிரம் ஒரு பெண்ணை பார்த்து, எனக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள்.  நானே அவளை நேரில் பார்த்து முடிவு செய்கிறேன்.  என் ஃபொனெ நம்பரைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள்.  நீங்கள் என்னிடம் மட்டும் தான் பேச வேண்டும். மறந்து விடாதீர்கள் எனச் சொல்லிவிட்டு, மாமியாரையும், பிரியாவையும் பார்த்து சிரித்தபடியே தன்னுடைய அறைக்குள் சென்றான்.

                பிரபாகரனின் பேச்சைக் கேட்டவர்களுக்கு, தலை சுற்றியது.வீட்டு வேலைக்குத்தான் இருவர் ஏற்பாடாகிவிட்டதே.  பிரபாகனுக்கு எனத் தனியாக, அதுவும் இரவு எட்டு மணி முதல் காலை ஆறு மணி வரைக்கும் எதற்காக ஒரு பெண் என்பதும் அவர்களுக்கு சிறிது கவலை அளித்தது.  தர்மாம்பாள்  பிரியாவிடம் “என்னடீயிது புதுக் கதையாக இருக்கே.  உன் புருஷனைப் பற்றி நன்றாகத் தெரிந்துதானே, அவனைக் கலியாணம் செய்து கொண்டாய்? புது பெண்டாட்டி நீ இருக்கும்போது, எதற்கடி இராத்திரி வேலைக்காக தனியாக, அதுவும் ஒர் அழகான, திருமணம் ஆகாத  வயதுப் பெண்.  நீ இப்பவே உன் புருஷனைக் கண்டித்து வை.  உள்ளேப் போய், அவனுக்குத் தனியாக ஒரு வேலைக்காரி தேவை யில்லை. வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது எனக் கண்டிப்பாகச் சொல்” எனவும் பெண்ணைத் தூண்டி விட்டாள்.

                கணவனின் அறைக்குள் சென்றவளைப் பார்த்தவன், “என்ன பிரியா, அதிர்ச்சியாக இருக்கிறதா?  நமக்குத் திருமணம் ஆகி, நாமிருவரும் தனியாகச் சுதந்திரமாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்து இருக்கிறோம்.  இந்த விட்டில் எதிலும் மற்றவர்களின் தலையீடு இருக்கக்கூடாது.  நம் வீட்டிற்கு வேலைக்கு உதவி ஆள் வேண்டுமானால், நாமே பார்த்துக் கொள்ளனும். எனக்குத் தனியாக ஒருவள் வேண்டுமா என, நீதான் முடிவு செய்ய வேண்டும். நீ படித்தவள். யோசித்து, நீயாகவே முடிவு செய். நான் திரும்பி வருவதற்குள்.” எனச் சொல்லி விட்டு சென்றான்.

                யோசித்தவளுக்கு, புரிந்தது, இனிமேல் இது எங்களுடைய வாழ்க்கை, எங்களுடைய வீடு.  அம்மாவானாலும், இனிமேல் அவள் வேற்று மனுஷிதான். என் வீட்டு வேலையை நான் பார்த்துக் கொள்ளுவேன். பழக்கம் இல்லையென்றால் பழக்கப் படுத்திக் கொள்ளுவேன். படித்த என்னால் இந்த புது வாழ்க்கைக்கு எற்ப என்னை மாற்றிக் கொள்ள முடியாதா?   தன்னுடைய அம்மாவைப் பார்த்து “அம்மா, நீ உன்னுடன் அந்தப் பெண்களை அழைத்துக் கொண்டு போ. என் வீட்டு வேலைகளை நானே கவனித்துக் கொள்வேன்..  இந்த புதுச் சூழ்நிலைக்கு என்னைத் தயார் படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, அம்மாவிற்குக் குங்குமம் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டு கணவனுக்காகக் காத்திருந்தாள்.

                                                வெளியே சென்ற பிரபாகரன் வீடு திரும்பும்போது, வீட்டில் பிரியாவைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லாததைக் கண்டவன், மனதிற்குள் திருப்தி அடைந்தான்.  நல்ல வேளை. பிரியாவுக்கும் சுயமாகச் சிந்திக்கத் தெரிகிறது.  வந்தவன் தன் கையில் கொண்டு வந்திருந்த மல்லிகைச் சரத்தை ஆசையுடன் மனைவியின் தலையில் வைத்தான்.  பிறகு அவளிடம் மெதுவாக “பிரியா, நான் அம்மாவிடம் கொஞ்சம் கண்டிப்பாக இருந்தது உனக்குப் பிடிக்கவில்லையா?  என்ன செய்வது,  எனக்கு, என் புது மனைவியுடன் நாள் பூராவும் உல்லாசமாக, உற்சாகமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், வீட்டில் சதா, இரண்டு  பெண்கள் இருந்தால், நாம் எப்படி சந்தோஷமாக இருக்க முடியும்,  எனக்கு என் தேவைகளை என் மனைவி செய்து கொடுத்தால்தான், திருப்தி.  அதை விட்டு விட்டு, யாரோ ஒரு பெண், நாம் கொடுக்கும் காசுக்கா, எனக்குச் சமைத்துப் போடுவது, உணவு கொடுப்பது என இருந்தால், அது சரியாக இருக்குமா?  என்ன, உனக்குப் பழக்கமில்லை. ஆனால், எனக்குத் தெரியுமே எல்லா வேலைகளையும் சுயமாகச் செய்து கொள்ள,  நான் உனக்குச் சொல்லித் தருகிறேன்.  ஒருவாரம் பார். பிறகு நீயே சொல்லுவால், நமக்கு தனியாக உதவிக்கு இப்ப ஆட்கள் வேண்டாம் என” எனச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.

        பிரியாவும் அவனிடம் “மேல் வேலைக்குத்தான் என் அம்மா இருவரை அழைத்து வந்தார்கள். ஆனால், நீங்கள் உங்களுக்கென தனியாக, இரவு முழுவதற்கும் ஒரு ஆள் வேணுமெனக் கேட்பது எப்படி நியாயம?  அப்படி ஒருவள் வருவதற்கு நான்  இடம் கொடுப்பேனா? எனவும் சிறிது கோபத்துடனும், வருத்த்துடனும் கேட்டாள்.  அதற்கு பதிலாக, பிரபாகரன் உள்ளே இருந்து, தன்னுடைய செல் ஃபோனை எடுத்து வந்து, “பிரியா, நான் ஃபொனெ செய்தவருக்கு, நீயே பண்ணி, எங்கள் வீட்டிற்கு எந்த விதமான வேலைக்கும் உதவிக்கு யாரும் வரத் தேவை இல்லை எனச் சொல்லி விடு” எனச் சொல்லி, செல் ஃபொனை அவளிடம் கொடுத்தான்.  அவளும், அவனுடைய ஃபொனில் கடைசியாகச் செய்த தொடர்பு எண்ணைப் பார்த்தாள் திகைத்துப் போனாள்.  அது அவளுடைய செல் ஃபொனெ. அதைப் பார்த்தவன் “அட அசட்டுப் பெண்ணே, உன்னுடைய செல் ஃபொனெ அடிப்பதைக் கூட கவனிக்காமல் உன் அம்மாவிடம் அப்படி என்ன இரகசியம். உன்னுடைய நம்பருக்குத்தான் ஃபொனெ செய்து, இரவு எனக்குத் துனையாக, கவனித்துக் கொள்ள ஒருவள் வேண்டும் எனச் சொன்னேன்.” எனச் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னான்.  கணவனின் குறும்புத்தனைத்தை தெரிந்து கொண்டவள், “இப்படியெல்லாம் கூட என்னை ஏமாற்றுய்வீர்களா. இருக்கட்டும்?” எனச் சொன்னவளிடம், “பிரியா என்னை மன்னித்துக் கொள்.  நீ கொடுக்கும் எந்த தணடனையையும் நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்: என மிகவும் பயந்தவன் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சொல்ல, அவளும் சிரித்துக் கொண்டே, “உங்களுக்குத் தக்க தண்டனை கிடைக்காமல் போகாது இரவு வரும்போது பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்” எனவும் சிரித்துக் கொண்டே சொல்லிக் கொண்டு, கணவனுக்கு இரவு உணவு தயாரிக்க உள்ளே சென்றாள். சிரித்துக் கொண்டே, அவளுக்கு உதவியாக அவனும் சென்றான். 

                புது வாழ்க்கை அவர்களின்  தனிமை, இதில் இடையில் வர, யாருக்கும் பெற்றவர்களாகவே இருந்தாலும்  உரிமை இல்லை.

                 

  

ஒரு நாள் வேஷமென்றாலும்.....

ஒரு நாள் வேஷமென்றாலும்

(ஜெயரமணி)

                திருச்சி மலைக் கோட்டைக் கோவிலில், மௌனமாக அமர்ந்திருந்தாள் சத்தியப்பிரபா. அவளுடைய கையில் இரு வயதாகிய ஒரு ஆண் குழந்தை.  குழந்தைக்கு வயது இரண்டாயிருந்தாலும், மிகவும் நோஞ்சலாகவே இருந்தது.  அவளின் கண்களில் நீரும் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது அங்கு வந்த அவளுடைய சினேகிதி கனகா, அவளைப் பார்த்தவுடன், அவளின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள் தான் அருகில் வந்ததைக்கூட அறியாமல், கண்களில் நீர் வழிய, எதோ சூன்யத்தை நோக்கியபடியே இருப்பவளின் தோளைப் பிடித்து அசைத்து, “என்ன பிரபா, எந்தக் கோட்டையைப் பிடிக்க, இந்தக் கோட்டைக் கோவிலில் இருக்கிறாய்.  நான் வந்ததைக் கூடக் கவனிக்காமல், அப்படி என்ன யோசனை?” எனவும் கேட்டாள்.   தன்னை அசைத்த சினேகிதியின் கைகளைத் தள்ளி விட்டு, மெதுவாக தன் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரையும் துடைத்துக் கொண்டே “நான் எந்தக் கோட்டையைப் பிடிக்கப் போகிறேன்.  நான் இருக்கின்ற கோட்டையையே பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டால் போறாதா?” என விரக்தியோடு சொல்லிக் கொண்டாள்.

              “என்ன விஷயம் நீ இத்தனை  தூரம் கலங்குவதற்கு?” எனக் கேட்டவளிடம் “எல்லாம் உன்னுடைய ஸ்டூடண்ட்தான் காரணம்” எனவும் பதிலாகச் சொன்னாள். “என்னுடைய ஸ்டூடண்ட் ஸ்ரீராமா உன்னுடைய வேதனைக்குக் காரணம்.  ஆமாம், இன்று என்ன புதியதாக விஷமம் செய்தான்?”எனவும் கேட்டாள் கனகா.

              “இன்று மட்டுமல்ல, தினமும்தான் அவனால் நான் வேதனைப் படுகிறேன்.  உன்னிடம் சொல்லுவதற்கு என்ன இருக்கு.  உனக்குத் தெரியும், அவன் பிறந்தபின், பத்து வருடங்களுக்குப் பின் எங்களுக்கு இந்தக் குழந்தை பிறந்திருக்கு.  பத்து வருடங்கள் ஒருவனாக ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தவனுக்கு, இந்தக் குழந்தை பிறந்ததிலிருந்தே பிடிக்கவில்லை.  ஏதோ, அவனுடைய சந்தோஷத்திற்கு இடைஞ்சலாக வந்திருக்கிறான் என்றே நினைத்துக் கொண்டு, இந்தக் குழந்தையைக் கண்டாலே அப்படி ஒரு வெறுப்பைக் காட்டுகிறான். நாங்களும் அவனிடம் எத்தனையோ விதமாக அவனுக்குப் புரியும்படி இந்தக் குழந்தை அவனுடைய சகோதரன். இதனிடம் அவன் அன்பாக, பாசமாக இருக்க வேண்டுமெனவும் சொன்னாலும், அவனுடைய மனதில் மாற்றமில்லை.  உனக்குத்தான் தெரியுமே, இந்தக் குழந்தை கருவில் வளரும்போதே, எனக்கு மஞ்சள்காமாலை கண்டதால், வயிற்றிலேயே குழந்தையின் வளர்ச்சி பாதித்துதான் இருந்தது.  குழந்தையும், முழு வளர்ச்சி அடைவதற்கு முன்பே பிறந்து விட்டதால், அவனுடைய வளர்ச்சியும் குறையாகத்தான் இருக்கு.  குழந்தைக்குத் தேவையான பலமும் இல்லாததால், அடிக்கடி நோயால் பாதிக்கிறது.  ஸ்ரீராமுக்கு, நானும் என் கணவரும், நாள் முழுவதும் அவனை மட்டுமே கவனிக்க வேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறான்.  இத்தனை காலமும் அவன் ஒருவனாக இருந்ததால் நாங்களும் அவனையேக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தோம்.  எங்களின் கவனமும் அவன்பாலே இருந்தது. ஆனால், இப்போ இந்தக் குழந்தையையும் நாங்கள் கவனிக்க வேண்டாமா? எத்தனை வகைகளில் அவனுக்கு எடுத்துச் சொன்னாலும், அவன் மாறவில்லை.  இன்று அவனுடைய நடவடிக்கை எங்களை மிகவும் பாதித்து விட்டது.  இன்று அவன் செய்ததை நான் உன்னிடம் சொல்லுகிறேன்.  நீ என்னுடைய உயிர்த்தோழி மட்டுமல்ல, அவனுடைய வகுப்பு ஆசிரியையும் ஆனாதால், உன்னிடம் சொல்லி, எப்படியாவது அவனுடைய மனதில் இருக்கும் கோபத்தை, வெறுப்பை மாற்றும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, அன்று காலையில் தங்கள் வீட்டில் நடந்ததைச் சொல்லுகிறாள்.

              நேற்று இரவிலிருந்தே, சின்னவனுக்கு சலி ஜுரம் அதிகமாகி, குழந்தை மூச்சு விடக்கூட சிரமப்பட்டான்.  இரவு முழுவதும் குழந்தையுடன்  ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்று விட்டோம்.  பெரியவனுக்குத் துனையாக, எங்களுடைய வீட்டுச் சொந்தக்காரம்மாவை வைத்து விட்டுச் சென்று விட்டோம்.  காலையில்தான் குழந்தை கொஞ்சம் குணமானதும், வீட்டிற்கு வந்தோம்.  வந்தவுடனே, முழித்துக் கொண்டிருந்தவனிடம் சென்று “ராமா, ராத்திரி முழுக்க குழந்தை கண்ணனுக்கு மூச்சு திணறல் வந்து மிகவும் சிரமப்பட்டான்.  இப்பத்தான் கொஞ்சம் சரியாகி, வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தோம்.  இன்று நீயே உனக்குத் தேவையானவற்றையெல்லாம் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு, சீக்கிரம் ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பு. நானும் உனக்கு உடனடியாக கொஞ்சம் உப்புமா பண்ணித்தருகிறேன்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, உள்ளேச் சென்றேன். கூட வந்த என் கணவரும், ஆபிசுக்குப் போக அவசர அவசரமாக குளிக்கச் சென்று விட்டார்.  வந்தவுடன் அவனைக் கவனிக்காமல் இருந்ததாலும், அவனுக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்காத  உப்புமாதான் டிபன் எனச் சொன்னதும் அவனுடைய கோபம் அதிகமாகியது.  அவனுடைய ஆத்திரம் எல்லாம் சின்னவன் மேல் திரும்பியது.  நாங்கள் இருவரும் அங்கிருந்து அகன்றவுடனேயே,   தன் கையில் இருந்த காம்பெஸால் குழந்தையில் கையில் குத்தி விட்டான்.  குழந்தை திடீரென வீலென அழுத்தைக் கேட்ட நாங்கள் இருவரும் அங்கு ஓடி வந்து பார்த்த போது, ஸ்ரீராமனின் முகத்தில் அப்படி ஒரு ஆக்ரோஷமும், குழந்தை வேதனையால் துடிப்பதைப் பார்த்து சந்தோஷமும் தாண்டமாடியது.  முரட்டுத் தனத்தைக் கண்ட என் கணவரின்  கோபம் அதிகமாகியது.  அதனால், ஸ்ரீராமை இன்று கண் மண் தெரியாமல் அடித்து விட்டார்.  கடைசியில்  இனிமேல், சின்னவன் ஒருவந்தான் எங்களுடைய மகன் என்றும், நாளையிலிருந்து பெரியவனை ஹாஸ்டலில் சேர்த்து விடுவதாகவும் சொல்லி விட்டுச் சென்று விட்டார்.  என்னுடைய கோபமும் துக்கமும் தாள முடியவில்லை.  பெரியவனிடம்”நீ எல்லாம் ஒரு பிள்ளையா. உன்னுடைய தம்பிதானே அவன். அந்தக் குழந்தையிடம் கொஞ்சமும் பாசமோ, பரிவோ இன்றி இப்படி ஒரு கொடுமையான காரியம் செய்ய எப்படியடா உனக்கு மனம் வந்திருக்கு.  இப்படிப்பட்ட ஒரு முரட்டு அண்ணனை அடைய இந்தக் குழந்தை என்ன பாவம் செய்ததோ தெரியாது.  தயவு செய்து, நீஎங்காவது கண் காணாமல் தொலைந்து போயிடடா” எனக் கோபமாகச் சொல்லி, அவனை விட்டை விட்டு வெளியே தள்ளி விட்டு உள்ளே சென்று விட்டேன்.  சின்னக் குழந்தையின் கைகளில் தேங்காய் எண்ணை தடவி, அதனை சமாதானப் படுத்தி விட்டு, மனதில் உள்ள வேதனையைச் சொல்லி அழத்தான் இங்கு வந்தேன்  குழந்தையை திரும்பவும் தனியாக விட்டு வரமனமின்றி அதையும் எடுத்து வந்து விட்டேன்: எனச் சொல்லி விட்டு, துக்கம் தாளாமல் அழவும் செய்தாள்.

 சினேகிதியின் சொற்களைக் கேட்டவளுக்கு, தன் மாணவனின் மீது கோபம்தான் வந்தது.  இத்தனைச் சின்ன வயதில் அப்படி என்ன ஒரு ஆத்திரமும் ,கோபமும் வரும்.  பொதுவாகவே குழந்தைகளுக்கு தங்களுடைய இளைய சகோதர, சகோதரிகளிடம் அதிகமாக பாசம்தானே இருக்கும். இது என்ன ஒரு வித்தியாசமாக இருக்கு.  எப்படியாவது, ஸ்ரீராமனின் மனதில் இருக்கும் கோபத்தையும்,  விரோதத்தையும்மாற்றி, அவன் மனதில் தன் சின்னத் தம்பியிடம் பாசமாகவும், அன்பாகவும் இருக்கச் செய்ய வேண்டும். தான் அவனுடைய ஆசிரியை.  கட்டாயம்,அவனைத் திருத்துவது தன்னுடைய கடமை எனவும் எடுத்துக் கொண்டாள்.  அதனால், “பிரபா, இனி  நான் ஸ்ரீராமிடம் பேசி, அவனுடைய கோபத்தையும், தம்பியின் மீது இருக்கும் வெறுப்பையும் மாற்றி, அவனால் தம்பியிடம் பாசமாகவும், ஆசையாகவும் இருக்கும்படி நான் மாற்றுகிறேன்.  நீ கவலைப்படாமல் போ.  போய், ஸ்ரீராமையும் சமாதானப்படுத்து.  வா, உன்  வீட்டிற்கே போகலாம்”எனச் சொல்லி, இருவரும் சத்தியபிரபாவின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.

 அங்கு, ஸ்ரீராம், தலையைக் குனிந்து கொண்டே, கண்களில் நீர் வழிய,வீட்டின் வாசற்படியிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவனையுமறியாமல், தன்னுடைய முரட்டுத் தனத்தால், சின்னக் குழந்தையின் கையில் இரத்தம் கசிந்த அடையாளம்  இருப்பதைப் பார்த்து கண்களில் வேதனையுடனும், பயத்துடனும் தாயையும், தாயுடன் வந்திருக்கும் தன்னுடைய பள்ளி ஆசிரியையும் பார்த்தான்.

தன்னிலை மறந்து, கோபத்தால் தான் செய்த துஷ்ட்தனத்தை எண்ணி எண்ணி, அவனின் மனம் வேதனைப்பட்டது.  தாயுடன், பள்ளியின் வகுப்பாசிரியையும் வந்திருப்பதைப் பார்த்தவனுக்கு, மிகவும் பயமும் வந்து விட்டது.   “என்னப்பா ஸ்ரீராம், இன்று பள்ளிக்குப் போகவில்லையா?  சீக்கிரம் கிளம்பு”எனச்சொல்லிக் கொண்டே, “பிரபா,இன்று அவன் என்னுடன் இருக்கட்டும்.நான் பார்த்துக் கொள்ளுகிறேன்” எனவும் சொல்லிவிட்டு, அவனுடன் பள்ளிக்குப் போனாள்.  வழியிலேயே, இருவரும் அங்கிருந்த ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டார்கள்.

பள்ளிக்குச் சென்றவுடனேயே, தலைமை ஆசிரியை, கனகாவைத் தேடியதாகச் செய்தி வந்தவுடனே, கனகா உடனடியாக தலைமை ஆசிரியைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.  . அவளிடம், வரும் பள்ளியின் ஆண்டு விழாவுக்காக ஒரு நாடகம் போட வேண்டும் என்பதையும், அதற்கான முழு பொறுப்பும் அவளுடையது எனவும் சொல்லி விட்டார்.  கனகாவும் சந்தோஷத்துடன் சம்மதித்து அது சம்பந்தமான  யோசனையுடனே வந்தாள்.  வகுப்பில் தன்னுடைய மாணவர்களைப் பார்த்தும், தங்களின் பள்ளி ஆண்டு விழாவுக்கு நாடகம் ஒன்று போட வேண்டும் எனச் சொல்லி, எதைப் பற்றி நாடகம் போடலாம் எனவும் மாணவர்களிடம் யோசனையும் கேட்டாள்.  ஒவ்வொருவரும் விதவிதமாகச் சொல்லி, கடைசியில், கனகா அவர்களிடம் “நாம் இந்த ஆண்டு, புராண இதிகாசமான இராமாயணத்திலிருந்து சில காட்சிகளை நாடகமாகப் போட்டால் எப்படி இருக்கும் எனவும் கேட்டாள்.  உடனடியாக மாணவர்கள் எல்லாருமே சந்தோஷத்துடன் “டீச்சர், நீங்கள் சொன்னதுதான் சரி. இராமாயணத்திலிருந்தே போடலாம் எனவும் சொல்லி, எந்தக் காட்சியைப் போட்டால் மிகவும் நன்றாக இருக்கும் எனவும் விவாதித்தார்கள்.  அந்த வகுப்பில் ஸ்ரீராம்தான் மிகவும் புத்திசாலியான மாணவன் எனவும் பெயர் எடுத்தவன்.  அதனால், கனகா அவனிடமே “உனக்கு எந்தக் காட்சியைப் போட்டால் நம்முடைய நாடகம் நன்றாக இருக்கும் என யோசித்தாயா?”எனவும் கேட்டாள்.  சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தவனைப் பார்த்த கனகா மற்றவர்களிடமும் “நீங்களும் சொல்லலாம்” எனவும் சொன்னாள்.  சிறிது நேரம் சென்றவுடனே மாணவர்களிடைய ஸ்ரீராமனின் பொறுமையும், பெரியவர்களிடம் காட்டும் அன்பும், மரியாதையும், எந்தக் காலத்திலும் பொய் பேசாமல் இருந்ததையும், தனிமனித ஒழுக்கங்களையும், சகோதரர்களிடம் காட்டிய பரிவும், பாசமும் என பல வகையில் ஸ்ரீராமனின் குணாதிசயங்களை எடுத்துப் பேசினார்கள்.  அவர்களின் எண்ணத்தைத் தெரிந்து கொண்ட, கனகாவும், “என்னருமை மாணவர்களே உங்களின் கருத்து மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது.  நமக்கு நாடகம் போட முப்பது வினாடிகள்தான் கிடைக்கும், அதனால், அதற்குள், ஸ்ரீராமனுடைய சகோதர பாசத்தையும், பெற்றவர்களிடம்  அவர் காட்டிய மரியாதை, பணிவும், அவர்களின் சொற்களையே தனக்கு தாரகமந்திரமாக எடுத்து வாழ்ந்து காட்டியதையும் எடுத்துச் சொல்லும் வகையில், நாம் நாடகம் போடலாம்.  இனிமேல், நான்  யார் யாருக்கு நாடகத்தில் என்ன பாத்திரங்கள் என நாளைக்கு யோசித்துச் சொல்லுகிறேன்.  இன்று இனிமேல் நம்முடைய வகுப்புப் பாடங்களைப் படிக்கலாம் எனச் சொல்லி, அன்றாட பாடங்களில் கவனம் செலுத்தினார்கள்.

அன்று இரவே கனகா பள்ளியில் போட வேண்டிய நாடகத்தை ஓரளவுக்குத் தயார் செய்து விட்டாள்.  இனி தகுந்த மாணவர்களை தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சி கொடுக்க வேண்டியதுதான்.  ஸ்ரீராமனின் சகோதர பாசம், தன்னைப் பெற்றவர்களின் வார்த்தையை மீறாமல் இருப்பது, தன் உடன் பிறந்த மூன்று சகோதரர்கள் மட்டுமின்றி, தன்னுடைய வனவாசத்தில் தான் சந்தித்த குகன், ஜடாயூ, சுக்கிரீவன், அனுமான், விபீஷணன் ஆகியோரையும் தன்னுடன் பிறந்த சகோதரர்களாகவே நினைத்து பாசத்துடனும், பரிவுடனும் நடந்து கொண்டது, தனக்கு நியாயமாக கிடைக்க வேண்டிய அரசப் பதவியைப் பறித்த தன் சிறிய தாயாரிடமும் மாறாத அன்பும், பாசமும், மரியாதையுடன் நடந்து கொண்டது எனப் பல நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து நாடகத்தை தயாரித்தாள் கனகா.  தன் மாணாக்கர்களில் யார், யாருக்கு எந்த வேஷம் பொருத்தமாயிருக்கும் எனவும் மனதில் யோசித்து வைத்திருந்தாள். 

பள்ளிக்கு வந்தவுடனேயே, தன்னுடைய நாடகத்தின் பிரதியை அவர்களிடம் எடுத்துக் காட்டி, அதில் ஸ்ரீராமரின் குணாதிசயங்களையும், அவருடன் வாழ்ந்தவர்களைப் பற்றியும், சிறிய குறிப்புகளைச் சொல்லி, தன்னுடைய நாடகத்தில் யார் யார் எந்த பாத்திரத்தில் நடிக்கப் போகிறார்கள் என்பதையும் சொன்னாள். கதையில் வரும் எல்லா பாத்திரங்களுக்கும் மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த கனகா, “முக்கிய பாத்திரமான ஸ்ரீராமரின் வேஷத்தை மட்டும் யார் போடுவது என  நான் முடிவு செய்யவில்லை,  நீங்களே உங்களில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுங்கள் எனச் சொல்லி, மாணவர்களுக்கும் ஒரு சான்ஸ் கொடுத்தாள்.  அந்த வகுப்பில் ஸ்ரீராமர் வேஷத்திற்குப் பொறுத்தமாக ஸ்ரீராம் மட்டுமே மற்ற மாணவர்களின் கணிப்பில் தகுத்தவனாக தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.  காரணம், அவன் நல்ல உயரம், சிவந்த நிறம்,அவனுடைய கைகள் நீண்டு உறுதியாகவும் இருந்தன.  அவனுடைய கண்களில் சதா ஒரு வீரமும், துடிப்பும் இருக்கும். அவனுடைய உருவம் மட்டும்தான் ஸ்ரீராமரின் தோற்றத்திற்கு ஒத்து இருந்ததே தவிர, அவனுடைய குணமோ நேர் எதிராகத்தான் இருந்தது.  கனகாவின் திட்டமே, இந்த நாடகத்தில் ஸ்ரீராமையே தலைமைப் பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுடைய மனதில் இருக்கும் ஆத்திரம், துவேஷம், காரணமில்லாத கோபமும், அசூயையை மாற்றுவதுதான்.  அதனால், அவளும், தன் மாணவர்களின் விருப்பப்படியே அவனையே ஸ்ரீராமராக நடிக்கவும் வைத்தாள். 

தினமும் பள்ளியின் வகுப்பு நேரம் முடிந்த பின், ஒரு மணி நேரம் நாடகம் ஒத்திகையை வைத்துக் கொண்டாள்.  நாடகத்தின் நடுவிலேயே, தன் மாணவர்களுக்கும் இராமயணக் கதையையும், அதில் உள்ள நல்ல கருத்துக்களையுமெடுத்துச் சொல்லி, அவர்களின் மனதிலும், இராமாயணக் கதையை பதித்தாள். அவள் தினமும் தன் மாணவர்களை விட்டிற்கு அனுப்பும்போது “என் அன்பு மாணவர்களே, நீங்கள் இங்கு இருக்கும் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் இந்த நாடகத்தை நினைத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது, உங்களின் வாழ் நாள் பூராவும் அந்தஇதிகாசத்தில் வரும் அத்தனை பேர்களையும், அவர்களின் நற்குணங்களையும் மறக்காமல் நினைத்து, நீங்களும் அது மாதிரியே நடந்து கொள்ள வேண்டும்.  அப்போதுதான், நீங்கள் எல்லாருமே ஒழுக்கமும், அன்பும், பரிவும், பாசமும் கொண்டவர்களாக  இருக்க முடியும்,  முக்கியமாக, முதலில் உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் அன்பாகவும், மரியாதையாகவும் பழக வேண்டும்.  என் மாணவர்களில் சிலர், தன் வீட்டில் அப்பா, அம்மா, தம்பி, தங்கைகள் என இருப்பவர்களிடம் தேவையில்லாத கோபத்தையும், ஆத்திரத்தையும், விரோதத்தையும் வளர்த்துக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தெரியும்.  அவர்கள் யாரென நான் சொல்ல விரும்பவில்லை.  எனக்கு என் மாணவர்கள் எல்லாருமே என் குழந்தைகள்தான். அவர்கள் சிறந்தவர்களாகவே இருக்க வேண்டுமென்பதுதான் என் ஆசை. இன்று நாடகம் ஒத்திகை முடிந்து விட்டது. நாம் மீண்டும் நாளை சந்திக்கலாம்” எனச் சொல்லி எல்லாரையும் அனுப்பி வைத்தாள்.  ஒவ்வொருவரிடம், அவர்களுக்கான நாடக வசனங்களையும் கொடுத்து நன்றாக மனப்பாடம் செய்தும் வரச் சொல்லி அனுப்பினாள்.

வீட்டிற்கு வந்த ஸ்ரீராமும் தனக்கு கொடுத்த பகுதிகளை மிகவும் உணர்ந்து படித்துக் கொண்டான்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் மனதாலும் தன்னை  ஸ்ரீராமனாகவே உருவாக்கிக் கொண்டான்.  அதனால், அவனுடைய சுபாவங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறவும் செய்தன.  வீட்டில் அவன் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்த அவனுடைய அப்பாவும், அம்மாவும் காரணம் புரியாமல் மனதிற்குள் தவித்தார்கள்.  அவர்களுக்குள், தாங்கள் கடைசியாக அவன் சின்னக் குழந்தையின் கையைக் காயப்படுத்தியதை  மிகவும் கடுமையாக கண்டித்ததால், சிறிது பயந்து இருப்பானோ எனவும் நினைத்துக் கொண்டார்கள்.  எது எப்படியிருந்தாலும், அவனுடைய கோபமும், ஆத்திரமும் மறைந்து, சாத்வீகமானவனாக மாறினால் போதும் எனவும் நினைத்துக் கொண்டார்கள். 

தன்னுடைய உடன் பிறந்த தம்பியைப் பார்த்து தனக்குப் போட்டியாக வந்தவன் என நினைத்து, அந்தச் சின்னக்  குழந்தையிடம் காரணமில்லாத கோபத்தையும், வெறுப்பையும் வளர்த்துக் கொண்ட தன்னைப் பற்றியும் மனதிற்குள் நினைத்து  வருந்தினான்.  கடைசியாக, அந்தச் சின்னக் கைகளைத் தான் காயப்படுத்தியதையும், அதனால் அவனுடைய கைகள் சிவந்து புண்ணாகி துன்பப்பட்டதும் அவனுடைய மனதில் வேதனையை உண்டாக்கியது.  கொஞ்சமும் தம்பி எங்கிற பாசமில்லாமல் தான் நடந்து கொண்டது எத்தனைத் தப்பானது என்பதையும் உணர்ந்தான். 

இரவு முழுவதும் தன் மனதிற்குள்ளேயே தன்னிரக்கம் கொண்டு வருந்திய ஸ்ரீராம், காலையில் சீக்கிரமே எழுந்து விட்டான்.  எழுந்தவன் உடனடியாக குளித்து விட்டு, ஸ்வாமி அறைக்குள் சென்றான்.  போகும்போது அவன் கைகளில் சின்னவன் கண்ணன் இருந்தான்.  காலை நேரத்தில் கனகாவும், அப்பாவும் தங்களின் பணிகளில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.  கண்ணனுக்கு பாலை எடுத்துக் கொண்டு கூடத்திற்கு வந்தவள் திகைத்தாள்.  எப்பவும் தான் உட்கார்த்தி வைத்திருக்கும் இடத்தில் குழந்தை இல்லை. திகைப்புடனும், கவலையுடனும் திரும்பவும் ஸ்ரீராம்தான் குழந்தையை எங்கோ எடுத்துச் சென்று விட்டானோ எனவும் சந்தேகித்தாள்.  கணவனிடம் “குழந்தையை ஸ்ரீராம் எங்காவது எடுத்துக் கொண்டு போனானா?  நீங்கள் பார்த்தீர்களா?” எனவும் கேட்டவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் “குழந்தை சற்றுமுன் இங்குதானே இருந்தான்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, தானும் குழந்தையை தேடலானான்.  அப்போது ஸ்வாமி அறையிலிருந்து குழந்தையின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஸ்வாமி அறையின் வாயிலை நெருங்கும்போது கண்ட காட்சி அவர்களைத் திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.  ஸ்ரீராம் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு, “ஸ்ரீராமா, நான் சகோதர பாசமில்லாமல், இந்தச் சின்னக் குழந்தையை வெறுத்தவன்.  கொஞ்சமும் ஈவு இரக்கமின்றி, மிகவும் சோனியாக இருக்கும் அவனிடம் முரட்டுத்தனமாக அன்று இந்தக் கையைக் காயப்படுத்தி விட்டேன்..  அதற்காக நான் இன்று இப்ப மிகவும் மனம் வருந்துகிறேன்.  கனகா டீச்சர் சொன்ன இராமாயணக் கதையைக் கேட்டபிந்தான், நான் உன்னைப் போல் ஒரு அண்ணனாகப் பிறந்தும், இந்தச் சின்னத் தம்பியை வெறுத்தது தவறே.  பாவம் என்னுடைய முரட்டுத் தனத்தால், ஒரு குற்றமும் செய்யாத இந்தக் கண்ணனின் கைகள் புண்ணாகிவிட்டதே.  அப்பவும்கூட வலியால் துடித்து அழுதவனைப் பார்த்து மனதிற்குள் சந்தோஷப்பட்டேனே? அது எப்படிப்பட்ட பாவமான காரியம்.  பகவானே, என்னுடைய மனதில் இருக்கும் கோபம், ஆத்திரம், வர்மம், எல்லாவற்றையும் போக்கி விடு.  நானும், உங்களைப் போலவே எல்லாரிடமும் பாசத்துடனும், பரிவுடனும், முக்கியமாக இந்தச் சின்னக் கண்ணனுடன் மிகவும் பாசமுள்ள அண்ணனாக இருக்கத் துணை புரியுங்கள்.  நான் உங்களின் முன் சத்தியம் செய்து சொல்லுகிறேன்.  என் அம்மா, அப்பா மீது ஆணையிட்டுச் சொல்லுகிறேன்.  நான் இனி யாருடனும், எந்தக் காரணத்திற்காகவும் கோபப்படமாட்டேன். எல்லாருடனும் அன்பாக, பரிவாக, சினேகமாக, பாசத்துடன் இருப்பேன்,  எனக்குக் கிடைக்கும் எல்லா சுகங்களையும் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுவேன்.  எனக்கு உங்களால் கொடுக்கப்பட்ட இந்தச் சின்ன சகோதரனை, என் உயிர்போல் பாதுகாப்பேன்” எனக் கண்களில் நீர் வழிய சொல்லிவிட்டு, தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கண்ணனைத் தூக்கிக் கொண்டு “சின்னக்கண்ணா, என்னை அடித்து விடடா. பாவம், அன்று நான் செய்த துர்ச்செயலால், நீ எத்துனைக் கஷ்டப் பட்டிருப்பாய்.  உன்னுடைய சின்னக் கைகள் எப்படிச் சிவந்து போயிருந்தது.   இன்று உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்  உன்னுடைய இந்தக் கைகளால் என்னை நன்றாக அடித்து விடு.  அப்பத்தான், நான் செய்த தப்புக்கு எனக்கு மன்னிப்புக் கிடைக்கும்  நன்றாக அடித்து விடுடா” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, கண்ணனின் கைகளால் தன்னுடைய இரு கன்னங்களிலும் தன்னைத்தானே அடித்துக் கொண்டான்.  முதலில் குழந்தை அவன்  தன்னுடன் விளையாடுவதாக நினைத்துக் கொண்டு, தானும் அவனுடைய கன்னங்களில் அடித்து விளையாடியது.  ஆனால், அண்ணனின் கண்களில் நீர் வழிவதைப் பார்த்து, தன் கைகளால் அடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு, அந்த்க் கன்னங்களைத் துடைத்து விட்டுக் கொண்டே “அண்ணா, அண்ணா எனவும் கூப்பிட்டது.

பூஜை அறையின் வாசலில் இருந்த இருவருடைய மனமுமே சிலிர்த்து விட்டது.  தாங்கள் ஒரு நாள் தான் அவனிடம் கடுமையாக இருந்தோம்.  பிறகு அவனிடம் அதைப் பற்றிக் கூட பேசவில்லை.  அப்படியிருக்க, திடீரென ஸ்ரீராமின் மனதில் இத்தகைய மாற்றம் வரக் காரணம் யாது எனவும் தெரியாமல் நின்றார்கள்.  மெதுவாக அவனிடம் சென்று அவனையும், சின்னவனையும் தங்களின் கைகளால் அணைத்துக் கொண்டு,
ஸ்ரீராமா, வருந்தாதே.  உன்னுடைய குற்றத்தை நீயே உணர்ந்து விட்டாய். நியும் சின்னவந்தானெ.  நீ ஒருவனாக இருந்துவிட்டு, திடீரென இன்னோருவன் நம்மிடைய வந்ததால், நாங்கள் உன் மீது வைத்திருக்கும் அன்பும், பாசமும் குறைந்து விடுமோ எங்கிற பயத்தில்தான் நீ அவனிடம் அத்தனைக் கோபமாக நடந்து கொண்டாய்.  இப்போது உனக்கும் உன் தம்பியிடம் பாசம் வந்து விட்டது. அதனால், இனியும் நீ தப்பு செய்து விட்டோமோ என வருந்த வேண்டாம்.  எங்களுக்கும் நிம்மதியாகி விட்டது. இனிமேல், சின்னவனைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு உன்னுடையது.  நாமெல்லாம் சந்தோஷமாக இருக்கலாம்.  உன்னுடன் சேர்ந்து நாங்களும் இன்று நம்முடைய சந்தோஷத்தை பகவானிடம் பணிவுடன் சொல்லி, அவனுக்கு நம்முடைய நமஸ்காரத்தைச் செய்வோம்.  நீ எப்பவுமே எங்களுடைய மூத்த குழந்தைதான்.  உனக்கு ஒரு தம்பி வந்திருக்கிறான்.  சந்தோஷமாக வா.  நாமெல்லாம் இன்று முதல் சந்தோஷமாக இருக்கலாம்.  எனக்கும் இன்று விடுமுறைதான். “ எனச் சொல்லிக் கொண்டே இரு பிள்ளைகளுடன் ஸ்வாமி நமஸ்காரம் செய்து விட்டு வெளியே கிளம்பினார்கள்.

மறு நாள்  காலையிலேயே பிரபா, கனகாவைத் தேடி அவள் வீட்டிற்கு வந்தாள்.  வந்தவளைப் பார்த்து “என்ன பிரபா, இத்தனைச் சீக்கிரம் வந்திருக்கிறாய்.  இன்று என் மாணவன் என்ன செய்து உங்களைத் துன்பப்படுத்தினான்.  சின்னவனை எதும் அடித்து விட்டானா? என்ன செய்தான் சொல்
 எனக் கவலையுடன் கேட்டாள்.  பதிலாக் கனகா சிரித்துக் கொண்டே “இன்று நான் வந்தது உன்னிடம் என் மனக்கஷ்டத்தைச் சொல்ல இல்லை.  மாறாக உனக்கு என் நன்றியைச் சொல்லிவிட்டுப் போக வந்தேன். இன்றுதான் என் உண்மையான ஸ்ரீராமைக் கண்டு கொண்டேன்.  இன்று காலையில் அவன் சின்னவனைத் தூக்கிக் கொண்டு, ஸ்வாமி அறைக்குள் சென்று, பகவானிடம், தான் தன் தம்பியிடம் கோபமாக, வெறுப்பாக, அவனை விரோதியாக எண்ணீக் கொண்டு, அவனைத் துன்புறுத்தியதற்காக மனமார மன்னிப்புக் கேட்டுக் கண்ணீர் விட்டு அழுதான். அது மட்டுமல்லாது, பகவானிடமே இனிமேல் தன்னுடைய தம்பியின் பேரில் மிகவும் பாசத்துடனும், பரிவுடனுமிருப்பதாகவும், அவனுக்கு பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதாகவும் சத்தியமும் செய்து விட்டான்.  எங்களுக்கெல்லாம் மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கு.  இத்தனை நாட்கள் நாங்கள் இருவரும் எத்தனை விதமாக, அன்பாக, பாசமாக, பக்குவமாக, சில சமயம் கோபத்துடனும் அவனுக்குச் சொல்லிய புத்திமதிகளை கொஞ்சம் மனதில் வாங்காதவன், இப்ப இப்படி மாறினான் என்றால் அதற்குக் காரணம் நீயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  அதனால்தான், உன்னிடம் எங்களுடைய சந்தோஷத்தைச் சொல்லி, நன்றியையும் தெரிவித்துப் போக வந்தேன்.  ஆமாம், நீ என்ன சொல்லி, அவனுடைய மனதை இத்தனை சீக்கிரம் மாற்ரி விட்டாய்?” எனவும் கேட்டு, தன் கண்களில் வழிந்த ஆனந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

“பிரபா, நான் இது நாள் வரை, ஒரு தடவை கூட, ஸ்ரீராமிடம், அன்று அவன் ஏன் சின்னவனின் கையைக் காயப்படுத்தியது ஏன் எனக் கேட்கவே இல்லை.  நாங்கள் இப்போது எங்கள் பள்ளியின் ஆண்டு விழாவுக்காக  ஒரு நாடகம் போடுகிறோம்.  அது இராமாயணத்திலிருந்து சில காட்சிகளை போடுகிறோம் அதில் ஸ்ரீராம்தான் ஸ்ரீராமராக வேஷம் போடுகிறான்.  நாடகத்தில் நடிப்பவர்களுக்கு, அந்தக் கதா பாத்திரங்களின் எல்லா குணாதிசயங்களையும் புரியும்படிச் சொல்லித்தான், நாடகம் போடுகிறோம்.  ஏறக்குறைய நடிப்பவர்கள் எல்லாரையுமே கூடிய வரைஅந்த அந்தப் பாத்திரங்களாகவே மனதில் மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி இருக்கிறேன்.  ஸ்ரீராமும், தான் நன்றாக நடிக்க, ஸ்ரீராமரின் குணங்களையே தன்னுள் உருவேற்றிக் கொண்டால்தான், நாடகம் நன்றாக இருக்கும் எனவும் புரிந்து கொண்டதால், அவன் மனதில் சதா அந்த பகவானுடைய குணங்களையே உருவாக்கிக் கொண்டு வருகிறான்.  சுபாவத்தில் மிகவும் நல்லவன், அன்பானவன்.  எதோ புரியாத ஒரு கோபமும், தம்பியை தனக்குப் போட்டியாக வந்திருக்கிறான் எங்கிற தப்பான எண்ணத்தால்தான், இத்தனை நாட்கள் அவனிடம் வெறுப்புக் கொண்டிருந்தான்.  இப்போ, நாடகத்தில் ராமராக வருவதால், அவனுக்குள்ளும் எதோ மனமாற்றம் வந்திருக்கும்.  எல்லாமே நல்லதுதான்.  இனிமேல், அவனும் தம்பியைப் புரிந்து கொண்டிருப்பான்,  பாசத்துடன் இருப்பான். உங்களுடைய துன்பமும் தீர்ந்து விடும்.  நிம்மதியாக, சந்தோஷமாக இரு” எனச் சொன்னாள் கனகா.

கனகா இத்தனை தூரம் விளக்கமாகச் சொல்லியும், முழுச் சமாதானமடையாத பிரபாவைப் பார்த்து “என்னயிது உனக்கு இன்னும் சந்தேகம் தீரவில்லையா?  நீ இராமாயணம் படித்தவள்தானே.  ஆனானப்பட்ட, அசுர ராஜன் இராவணனே, அசோக வனத்தில் இருக்கும் சீதாதேவியின் மனதில் இடம் பிடிக்க, அவளை அடைய, தான் ஒரு நாள் ஸ்ரீராமன் போல் வேஷமிட்டு, சிதாதேவியைப் பார்க்கப் போனான்.  ஸ்ரீராமரின் வேஷத்திலாவது, தான் சீதையைத் தீண்டவேண்டுமெனத் திட்டமிட்டு சென்றவன், அங்கு சென்றவுடன், சீதையைப் பார்த்து, அவளைத் தொடவும் தயங்கவில்லையா?  ஏன், அந்த முரட்டு அசுரனான இராவணாலேயே, ஸ்ரீராமாராக வேஷம் போட்டவுடன், அவனையுமறியாமல், ஸ்ரீராமரின் உன்னதமான குணமான பிறன் மனையாளை மனதாலும் தீண்டக்கூடாது எங்கிற பரிசுத்தமான எண்ணம் அவனையும் ஆட்கொள்ளவில்லையா?  சீதையை அடையனும்னு போட்ட வேஷந்தானென்றாலும், இராவணனின் மனமும் குணமும் அந்த நேரத்தில் மாறவில்லையா?  நம்முடைய ஸ்ரீராம், சுபாவத்திலும் ஸ்ரீராமந்தானே.  அவன், தன் மனதில் இருந்த துர் குணங்களை மாற்றிக் கொள்ளுவதில் என்ன ஆச்சர்யம்?   நாடகத்துக்காக போட்ட ஒரு வேஷமென்றாலும்கூட, போட்ட வேஷம் யாருடையது.  சாட்சாத் அந்த பரந்தாமன் ஸ்ரீராமரின் வேஷமல்லவா.  பகவான் என நினைத்து ஒரு கல்லைக் கொண்டாடினாலும், அந்தக் கல்லுக்குள் பகவானின் சக்தி இருக்கிறது அல்லவா? அப்படித்தான், நாடகத்திற்காக போட்ட வேஷமென்றாலும், குழந்தைகளின் மனதில் அந்தக் குணங்கள் கட்டாயம் பதிந்து விடாதா?  நம்முடைய குழந்தைகள் மிகவும் நல்லவர்கள்தான். அவர்களின் குணங்களை அறிந்து கொள்ள, நமக்கும் சில நேரங்கள் அமைந்து விடும்” எனச் சொல்லி விட்டு, தன்னுடைய சினேகிதியை சந்தோஷமாக அனுப்பி வைத்தாள்.

அவளின் மனதிலும், எப்படியோ, அந்த ஸ்ரீராமந்தான், இந்த ஸ்ரீராமனின் மனதிலும் மாற்றத்தை உண்டாக்கி இருக்கிறார் என மனதார நினைத்து கொண்டே, தன் விட்டில் இருக்கும் ஸ்ரீராமரின் படத்தின்கீழ் பணிவுடன் நமஸ்கரித்தாள்.