ஒரு நாள் வேஷமென்றாலும்.....

ஒரு நாள் வேஷமென்றாலும்

(ஜெயரமணி)

                திருச்சி மலைக் கோட்டைக் கோவிலில், மௌனமாக அமர்ந்திருந்தாள் சத்தியப்பிரபா. அவளுடைய கையில் இரு வயதாகிய ஒரு ஆண் குழந்தை.  குழந்தைக்கு வயது இரண்டாயிருந்தாலும், மிகவும் நோஞ்சலாகவே இருந்தது.  அவளின் கண்களில் நீரும் வழிந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது அங்கு வந்த அவளுடைய சினேகிதி கனகா, அவளைப் பார்த்தவுடன், அவளின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள் தான் அருகில் வந்ததைக்கூட அறியாமல், கண்களில் நீர் வழிய, எதோ சூன்யத்தை நோக்கியபடியே இருப்பவளின் தோளைப் பிடித்து அசைத்து, “என்ன பிரபா, எந்தக் கோட்டையைப் பிடிக்க, இந்தக் கோட்டைக் கோவிலில் இருக்கிறாய்.  நான் வந்ததைக் கூடக் கவனிக்காமல், அப்படி என்ன யோசனை?” எனவும் கேட்டாள்.   தன்னை அசைத்த சினேகிதியின் கைகளைத் தள்ளி விட்டு, மெதுவாக தன் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரையும் துடைத்துக் கொண்டே “நான் எந்தக் கோட்டையைப் பிடிக்கப் போகிறேன்.  நான் இருக்கின்ற கோட்டையையே பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொண்டால் போறாதா?” என விரக்தியோடு சொல்லிக் கொண்டாள்.

              “என்ன விஷயம் நீ இத்தனை  தூரம் கலங்குவதற்கு?” எனக் கேட்டவளிடம் “எல்லாம் உன்னுடைய ஸ்டூடண்ட்தான் காரணம்” எனவும் பதிலாகச் சொன்னாள். “என்னுடைய ஸ்டூடண்ட் ஸ்ரீராமா உன்னுடைய வேதனைக்குக் காரணம்.  ஆமாம், இன்று என்ன புதியதாக விஷமம் செய்தான்?”எனவும் கேட்டாள் கனகா.

              “இன்று மட்டுமல்ல, தினமும்தான் அவனால் நான் வேதனைப் படுகிறேன்.  உன்னிடம் சொல்லுவதற்கு என்ன இருக்கு.  உனக்குத் தெரியும், அவன் பிறந்தபின், பத்து வருடங்களுக்குப் பின் எங்களுக்கு இந்தக் குழந்தை பிறந்திருக்கு.  பத்து வருடங்கள் ஒருவனாக ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தவனுக்கு, இந்தக் குழந்தை பிறந்ததிலிருந்தே பிடிக்கவில்லை.  ஏதோ, அவனுடைய சந்தோஷத்திற்கு இடைஞ்சலாக வந்திருக்கிறான் என்றே நினைத்துக் கொண்டு, இந்தக் குழந்தையைக் கண்டாலே அப்படி ஒரு வெறுப்பைக் காட்டுகிறான். நாங்களும் அவனிடம் எத்தனையோ விதமாக அவனுக்குப் புரியும்படி இந்தக் குழந்தை அவனுடைய சகோதரன். இதனிடம் அவன் அன்பாக, பாசமாக இருக்க வேண்டுமெனவும் சொன்னாலும், அவனுடைய மனதில் மாற்றமில்லை.  உனக்குத்தான் தெரியுமே, இந்தக் குழந்தை கருவில் வளரும்போதே, எனக்கு மஞ்சள்காமாலை கண்டதால், வயிற்றிலேயே குழந்தையின் வளர்ச்சி பாதித்துதான் இருந்தது.  குழந்தையும், முழு வளர்ச்சி அடைவதற்கு முன்பே பிறந்து விட்டதால், அவனுடைய வளர்ச்சியும் குறையாகத்தான் இருக்கு.  குழந்தைக்குத் தேவையான பலமும் இல்லாததால், அடிக்கடி நோயால் பாதிக்கிறது.  ஸ்ரீராமுக்கு, நானும் என் கணவரும், நாள் முழுவதும் அவனை மட்டுமே கவனிக்க வேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறான்.  இத்தனை காலமும் அவன் ஒருவனாக இருந்ததால் நாங்களும் அவனையேக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தோம்.  எங்களின் கவனமும் அவன்பாலே இருந்தது. ஆனால், இப்போ இந்தக் குழந்தையையும் நாங்கள் கவனிக்க வேண்டாமா? எத்தனை வகைகளில் அவனுக்கு எடுத்துச் சொன்னாலும், அவன் மாறவில்லை.  இன்று அவனுடைய நடவடிக்கை எங்களை மிகவும் பாதித்து விட்டது.  இன்று அவன் செய்ததை நான் உன்னிடம் சொல்லுகிறேன்.  நீ என்னுடைய உயிர்த்தோழி மட்டுமல்ல, அவனுடைய வகுப்பு ஆசிரியையும் ஆனாதால், உன்னிடம் சொல்லி, எப்படியாவது அவனுடைய மனதில் இருக்கும் கோபத்தை, வெறுப்பை மாற்றும்படிக் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன்.” எனச் சொல்லிவிட்டு, அன்று காலையில் தங்கள் வீட்டில் நடந்ததைச் சொல்லுகிறாள்.

              நேற்று இரவிலிருந்தே, சின்னவனுக்கு சலி ஜுரம் அதிகமாகி, குழந்தை மூச்சு விடக்கூட சிரமப்பட்டான்.  இரவு முழுவதும் குழந்தையுடன்  ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்று விட்டோம்.  பெரியவனுக்குத் துனையாக, எங்களுடைய வீட்டுச் சொந்தக்காரம்மாவை வைத்து விட்டுச் சென்று விட்டோம்.  காலையில்தான் குழந்தை கொஞ்சம் குணமானதும், வீட்டிற்கு வந்தோம்.  வந்தவுடனே, முழித்துக் கொண்டிருந்தவனிடம் சென்று “ராமா, ராத்திரி முழுக்க குழந்தை கண்ணனுக்கு மூச்சு திணறல் வந்து மிகவும் சிரமப்பட்டான்.  இப்பத்தான் கொஞ்சம் சரியாகி, வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தோம்.  இன்று நீயே உனக்குத் தேவையானவற்றையெல்லாம் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு, சீக்கிரம் ஸ்கூலுக்குக் கிளம்பு. நானும் உனக்கு உடனடியாக கொஞ்சம் உப்புமா பண்ணித்தருகிறேன்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, உள்ளேச் சென்றேன். கூட வந்த என் கணவரும், ஆபிசுக்குப் போக அவசர அவசரமாக குளிக்கச் சென்று விட்டார்.  வந்தவுடன் அவனைக் கவனிக்காமல் இருந்ததாலும், அவனுக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்காத  உப்புமாதான் டிபன் எனச் சொன்னதும் அவனுடைய கோபம் அதிகமாகியது.  அவனுடைய ஆத்திரம் எல்லாம் சின்னவன் மேல் திரும்பியது.  நாங்கள் இருவரும் அங்கிருந்து அகன்றவுடனேயே,   தன் கையில் இருந்த காம்பெஸால் குழந்தையில் கையில் குத்தி விட்டான்.  குழந்தை திடீரென வீலென அழுத்தைக் கேட்ட நாங்கள் இருவரும் அங்கு ஓடி வந்து பார்த்த போது, ஸ்ரீராமனின் முகத்தில் அப்படி ஒரு ஆக்ரோஷமும், குழந்தை வேதனையால் துடிப்பதைப் பார்த்து சந்தோஷமும் தாண்டமாடியது.  முரட்டுத் தனத்தைக் கண்ட என் கணவரின்  கோபம் அதிகமாகியது.  அதனால், ஸ்ரீராமை இன்று கண் மண் தெரியாமல் அடித்து விட்டார்.  கடைசியில்  இனிமேல், சின்னவன் ஒருவந்தான் எங்களுடைய மகன் என்றும், நாளையிலிருந்து பெரியவனை ஹாஸ்டலில் சேர்த்து விடுவதாகவும் சொல்லி விட்டுச் சென்று விட்டார்.  என்னுடைய கோபமும் துக்கமும் தாள முடியவில்லை.  பெரியவனிடம்”நீ எல்லாம் ஒரு பிள்ளையா. உன்னுடைய தம்பிதானே அவன். அந்தக் குழந்தையிடம் கொஞ்சமும் பாசமோ, பரிவோ இன்றி இப்படி ஒரு கொடுமையான காரியம் செய்ய எப்படியடா உனக்கு மனம் வந்திருக்கு.  இப்படிப்பட்ட ஒரு முரட்டு அண்ணனை அடைய இந்தக் குழந்தை என்ன பாவம் செய்ததோ தெரியாது.  தயவு செய்து, நீஎங்காவது கண் காணாமல் தொலைந்து போயிடடா” எனக் கோபமாகச் சொல்லி, அவனை விட்டை விட்டு வெளியே தள்ளி விட்டு உள்ளே சென்று விட்டேன்.  சின்னக் குழந்தையின் கைகளில் தேங்காய் எண்ணை தடவி, அதனை சமாதானப் படுத்தி விட்டு, மனதில் உள்ள வேதனையைச் சொல்லி அழத்தான் இங்கு வந்தேன்  குழந்தையை திரும்பவும் தனியாக விட்டு வரமனமின்றி அதையும் எடுத்து வந்து விட்டேன்: எனச் சொல்லி விட்டு, துக்கம் தாளாமல் அழவும் செய்தாள்.

 சினேகிதியின் சொற்களைக் கேட்டவளுக்கு, தன் மாணவனின் மீது கோபம்தான் வந்தது.  இத்தனைச் சின்ன வயதில் அப்படி என்ன ஒரு ஆத்திரமும் ,கோபமும் வரும்.  பொதுவாகவே குழந்தைகளுக்கு தங்களுடைய இளைய சகோதர, சகோதரிகளிடம் அதிகமாக பாசம்தானே இருக்கும். இது என்ன ஒரு வித்தியாசமாக இருக்கு.  எப்படியாவது, ஸ்ரீராமனின் மனதில் இருக்கும் கோபத்தையும்,  விரோதத்தையும்மாற்றி, அவன் மனதில் தன் சின்னத் தம்பியிடம் பாசமாகவும், அன்பாகவும் இருக்கச் செய்ய வேண்டும். தான் அவனுடைய ஆசிரியை.  கட்டாயம்,அவனைத் திருத்துவது தன்னுடைய கடமை எனவும் எடுத்துக் கொண்டாள்.  அதனால், “பிரபா, இனி  நான் ஸ்ரீராமிடம் பேசி, அவனுடைய கோபத்தையும், தம்பியின் மீது இருக்கும் வெறுப்பையும் மாற்றி, அவனால் தம்பியிடம் பாசமாகவும், ஆசையாகவும் இருக்கும்படி நான் மாற்றுகிறேன்.  நீ கவலைப்படாமல் போ.  போய், ஸ்ரீராமையும் சமாதானப்படுத்து.  வா, உன்  வீட்டிற்கே போகலாம்”எனச் சொல்லி, இருவரும் சத்தியபிரபாவின் வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.

 அங்கு, ஸ்ரீராம், தலையைக் குனிந்து கொண்டே, கண்களில் நீர் வழிய,வீட்டின் வாசற்படியிலேயே காத்துக் கொண்டிருந்தான்.  அவனையுமறியாமல், தன்னுடைய முரட்டுத் தனத்தால், சின்னக் குழந்தையின் கையில் இரத்தம் கசிந்த அடையாளம்  இருப்பதைப் பார்த்து கண்களில் வேதனையுடனும், பயத்துடனும் தாயையும், தாயுடன் வந்திருக்கும் தன்னுடைய பள்ளி ஆசிரியையும் பார்த்தான்.

தன்னிலை மறந்து, கோபத்தால் தான் செய்த துஷ்ட்தனத்தை எண்ணி எண்ணி, அவனின் மனம் வேதனைப்பட்டது.  தாயுடன், பள்ளியின் வகுப்பாசிரியையும் வந்திருப்பதைப் பார்த்தவனுக்கு, மிகவும் பயமும் வந்து விட்டது.   “என்னப்பா ஸ்ரீராம், இன்று பள்ளிக்குப் போகவில்லையா?  சீக்கிரம் கிளம்பு”எனச்சொல்லிக் கொண்டே, “பிரபா,இன்று அவன் என்னுடன் இருக்கட்டும்.நான் பார்த்துக் கொள்ளுகிறேன்” எனவும் சொல்லிவிட்டு, அவனுடன் பள்ளிக்குப் போனாள்.  வழியிலேயே, இருவரும் அங்கிருந்த ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டார்கள்.

பள்ளிக்குச் சென்றவுடனேயே, தலைமை ஆசிரியை, கனகாவைத் தேடியதாகச் செய்தி வந்தவுடனே, கனகா உடனடியாக தலைமை ஆசிரியைச் சந்திக்கச் சென்றாள்.  . அவளிடம், வரும் பள்ளியின் ஆண்டு விழாவுக்காக ஒரு நாடகம் போட வேண்டும் என்பதையும், அதற்கான முழு பொறுப்பும் அவளுடையது எனவும் சொல்லி விட்டார்.  கனகாவும் சந்தோஷத்துடன் சம்மதித்து அது சம்பந்தமான  யோசனையுடனே வந்தாள்.  வகுப்பில் தன்னுடைய மாணவர்களைப் பார்த்தும், தங்களின் பள்ளி ஆண்டு விழாவுக்கு நாடகம் ஒன்று போட வேண்டும் எனச் சொல்லி, எதைப் பற்றி நாடகம் போடலாம் எனவும் மாணவர்களிடம் யோசனையும் கேட்டாள்.  ஒவ்வொருவரும் விதவிதமாகச் சொல்லி, கடைசியில், கனகா அவர்களிடம் “நாம் இந்த ஆண்டு, புராண இதிகாசமான இராமாயணத்திலிருந்து சில காட்சிகளை நாடகமாகப் போட்டால் எப்படி இருக்கும் எனவும் கேட்டாள்.  உடனடியாக மாணவர்கள் எல்லாருமே சந்தோஷத்துடன் “டீச்சர், நீங்கள் சொன்னதுதான் சரி. இராமாயணத்திலிருந்தே போடலாம் எனவும் சொல்லி, எந்தக் காட்சியைப் போட்டால் மிகவும் நன்றாக இருக்கும் எனவும் விவாதித்தார்கள்.  அந்த வகுப்பில் ஸ்ரீராம்தான் மிகவும் புத்திசாலியான மாணவன் எனவும் பெயர் எடுத்தவன்.  அதனால், கனகா அவனிடமே “உனக்கு எந்தக் காட்சியைப் போட்டால் நம்முடைய நாடகம் நன்றாக இருக்கும் என யோசித்தாயா?”எனவும் கேட்டாள்.  சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தவனைப் பார்த்த கனகா மற்றவர்களிடமும் “நீங்களும் சொல்லலாம்” எனவும் சொன்னாள்.  சிறிது நேரம் சென்றவுடனே மாணவர்களிடைய ஸ்ரீராமனின் பொறுமையும், பெரியவர்களிடம் காட்டும் அன்பும், மரியாதையும், எந்தக் காலத்திலும் பொய் பேசாமல் இருந்ததையும், தனிமனித ஒழுக்கங்களையும், சகோதரர்களிடம் காட்டிய பரிவும், பாசமும் என பல வகையில் ஸ்ரீராமனின் குணாதிசயங்களை எடுத்துப் பேசினார்கள்.  அவர்களின் எண்ணத்தைத் தெரிந்து கொண்ட, கனகாவும், “என்னருமை மாணவர்களே உங்களின் கருத்து மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது.  நமக்கு நாடகம் போட முப்பது வினாடிகள்தான் கிடைக்கும், அதனால், அதற்குள், ஸ்ரீராமனுடைய சகோதர பாசத்தையும், பெற்றவர்களிடம்  அவர் காட்டிய மரியாதை, பணிவும், அவர்களின் சொற்களையே தனக்கு தாரகமந்திரமாக எடுத்து வாழ்ந்து காட்டியதையும் எடுத்துச் சொல்லும் வகையில், நாம் நாடகம் போடலாம்.  இனிமேல், நான்  யார் யாருக்கு நாடகத்தில் என்ன பாத்திரங்கள் என நாளைக்கு யோசித்துச் சொல்லுகிறேன்.  இன்று இனிமேல் நம்முடைய வகுப்புப் பாடங்களைப் படிக்கலாம் எனச் சொல்லி, அன்றாட பாடங்களில் கவனம் செலுத்தினார்கள்.

அன்று இரவே கனகா பள்ளியில் போட வேண்டிய நாடகத்தை ஓரளவுக்குத் தயார் செய்து விட்டாள்.  இனி தகுந்த மாணவர்களை தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சி கொடுக்க வேண்டியதுதான்.  ஸ்ரீராமனின் சகோதர பாசம், தன்னைப் பெற்றவர்களின் வார்த்தையை மீறாமல் இருப்பது, தன் உடன் பிறந்த மூன்று சகோதரர்கள் மட்டுமின்றி, தன்னுடைய வனவாசத்தில் தான் சந்தித்த குகன், ஜடாயூ, சுக்கிரீவன், அனுமான், விபீஷணன் ஆகியோரையும் தன்னுடன் பிறந்த சகோதரர்களாகவே நினைத்து பாசத்துடனும், பரிவுடனும் நடந்து கொண்டது, தனக்கு நியாயமாக கிடைக்க வேண்டிய அரசப் பதவியைப் பறித்த தன் சிறிய தாயாரிடமும் மாறாத அன்பும், பாசமும், மரியாதையுடன் நடந்து கொண்டது எனப் பல நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து நாடகத்தை தயாரித்தாள் கனகா.  தன் மாணாக்கர்களில் யார், யாருக்கு எந்த வேஷம் பொருத்தமாயிருக்கும் எனவும் மனதில் யோசித்து வைத்திருந்தாள். 

பள்ளிக்கு வந்தவுடனேயே, தன்னுடைய நாடகத்தின் பிரதியை அவர்களிடம் எடுத்துக் காட்டி, அதில் ஸ்ரீராமரின் குணாதிசயங்களையும், அவருடன் வாழ்ந்தவர்களைப் பற்றியும், சிறிய குறிப்புகளைச் சொல்லி, தன்னுடைய நாடகத்தில் யார் யார் எந்த பாத்திரத்தில் நடிக்கப் போகிறார்கள் என்பதையும் சொன்னாள். கதையில் வரும் எல்லா பாத்திரங்களுக்கும் மாணவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த கனகா, “முக்கிய பாத்திரமான ஸ்ரீராமரின் வேஷத்தை மட்டும் யார் போடுவது என  நான் முடிவு செய்யவில்லை,  நீங்களே உங்களில் ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுங்கள் எனச் சொல்லி, மாணவர்களுக்கும் ஒரு சான்ஸ் கொடுத்தாள்.  அந்த வகுப்பில் ஸ்ரீராமர் வேஷத்திற்குப் பொறுத்தமாக ஸ்ரீராம் மட்டுமே மற்ற மாணவர்களின் கணிப்பில் தகுத்தவனாக தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.  காரணம், அவன் நல்ல உயரம், சிவந்த நிறம்,அவனுடைய கைகள் நீண்டு உறுதியாகவும் இருந்தன.  அவனுடைய கண்களில் சதா ஒரு வீரமும், துடிப்பும் இருக்கும். அவனுடைய உருவம் மட்டும்தான் ஸ்ரீராமரின் தோற்றத்திற்கு ஒத்து இருந்ததே தவிர, அவனுடைய குணமோ நேர் எதிராகத்தான் இருந்தது.  கனகாவின் திட்டமே, இந்த நாடகத்தில் ஸ்ரீராமையே தலைமைப் பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுடைய மனதில் இருக்கும் ஆத்திரம், துவேஷம், காரணமில்லாத கோபமும், அசூயையை மாற்றுவதுதான்.  அதனால், அவளும், தன் மாணவர்களின் விருப்பப்படியே அவனையே ஸ்ரீராமராக நடிக்கவும் வைத்தாள். 

தினமும் பள்ளியின் வகுப்பு நேரம் முடிந்த பின், ஒரு மணி நேரம் நாடகம் ஒத்திகையை வைத்துக் கொண்டாள்.  நாடகத்தின் நடுவிலேயே, தன் மாணவர்களுக்கும் இராமயணக் கதையையும், அதில் உள்ள நல்ல கருத்துக்களையுமெடுத்துச் சொல்லி, அவர்களின் மனதிலும், இராமாயணக் கதையை பதித்தாள். அவள் தினமும் தன் மாணவர்களை விட்டிற்கு அனுப்பும்போது “என் அன்பு மாணவர்களே, நீங்கள் இங்கு இருக்கும் ஒரு மணி நேரம் மட்டும் இந்த நாடகத்தை நினைத்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது, உங்களின் வாழ் நாள் பூராவும் அந்தஇதிகாசத்தில் வரும் அத்தனை பேர்களையும், அவர்களின் நற்குணங்களையும் மறக்காமல் நினைத்து, நீங்களும் அது மாதிரியே நடந்து கொள்ள வேண்டும்.  அப்போதுதான், நீங்கள் எல்லாருமே ஒழுக்கமும், அன்பும், பரிவும், பாசமும் கொண்டவர்களாக  இருக்க முடியும்,  முக்கியமாக, முதலில் உங்கள் வீட்டில் இருப்பவர்களிடம் அன்பாகவும், மரியாதையாகவும் பழக வேண்டும்.  என் மாணவர்களில் சிலர், தன் வீட்டில் அப்பா, அம்மா, தம்பி, தங்கைகள் என இருப்பவர்களிடம் தேவையில்லாத கோபத்தையும், ஆத்திரத்தையும், விரோதத்தையும் வளர்த்துக் கொண்டிருப்பதாக எனக்குத் தெரியும்.  அவர்கள் யாரென நான் சொல்ல விரும்பவில்லை.  எனக்கு என் மாணவர்கள் எல்லாருமே என் குழந்தைகள்தான். அவர்கள் சிறந்தவர்களாகவே இருக்க வேண்டுமென்பதுதான் என் ஆசை. இன்று நாடகம் ஒத்திகை முடிந்து விட்டது. நாம் மீண்டும் நாளை சந்திக்கலாம்” எனச் சொல்லி எல்லாரையும் அனுப்பி வைத்தாள்.  ஒவ்வொருவரிடம், அவர்களுக்கான நாடக வசனங்களையும் கொடுத்து நன்றாக மனப்பாடம் செய்தும் வரச் சொல்லி அனுப்பினாள்.

வீட்டிற்கு வந்த ஸ்ரீராமும் தனக்கு கொடுத்த பகுதிகளை மிகவும் உணர்ந்து படித்துக் கொண்டான்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் மனதாலும் தன்னை  ஸ்ரீராமனாகவே உருவாக்கிக் கொண்டான்.  அதனால், அவனுடைய சுபாவங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறவும் செய்தன.  வீட்டில் அவன் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்த அவனுடைய அப்பாவும், அம்மாவும் காரணம் புரியாமல் மனதிற்குள் தவித்தார்கள்.  அவர்களுக்குள், தாங்கள் கடைசியாக அவன் சின்னக் குழந்தையின் கையைக் காயப்படுத்தியதை  மிகவும் கடுமையாக கண்டித்ததால், சிறிது பயந்து இருப்பானோ எனவும் நினைத்துக் கொண்டார்கள்.  எது எப்படியிருந்தாலும், அவனுடைய கோபமும், ஆத்திரமும் மறைந்து, சாத்வீகமானவனாக மாறினால் போதும் எனவும் நினைத்துக் கொண்டார்கள். 

தன்னுடைய உடன் பிறந்த தம்பியைப் பார்த்து தனக்குப் போட்டியாக வந்தவன் என நினைத்து, அந்தச் சின்னக்  குழந்தையிடம் காரணமில்லாத கோபத்தையும், வெறுப்பையும் வளர்த்துக் கொண்ட தன்னைப் பற்றியும் மனதிற்குள் நினைத்து  வருந்தினான்.  கடைசியாக, அந்தச் சின்னக் கைகளைத் தான் காயப்படுத்தியதையும், அதனால் அவனுடைய கைகள் சிவந்து புண்ணாகி துன்பப்பட்டதும் அவனுடைய மனதில் வேதனையை உண்டாக்கியது.  கொஞ்சமும் தம்பி எங்கிற பாசமில்லாமல் தான் நடந்து கொண்டது எத்தனைத் தப்பானது என்பதையும் உணர்ந்தான். 

இரவு முழுவதும் தன் மனதிற்குள்ளேயே தன்னிரக்கம் கொண்டு வருந்திய ஸ்ரீராம், காலையில் சீக்கிரமே எழுந்து விட்டான்.  எழுந்தவன் உடனடியாக குளித்து விட்டு, ஸ்வாமி அறைக்குள் சென்றான்.  போகும்போது அவன் கைகளில் சின்னவன் கண்ணன் இருந்தான்.  காலை நேரத்தில் கனகாவும், அப்பாவும் தங்களின் பணிகளில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.  கண்ணனுக்கு பாலை எடுத்துக் கொண்டு கூடத்திற்கு வந்தவள் திகைத்தாள்.  எப்பவும் தான் உட்கார்த்தி வைத்திருக்கும் இடத்தில் குழந்தை இல்லை. திகைப்புடனும், கவலையுடனும் திரும்பவும் ஸ்ரீராம்தான் குழந்தையை எங்கோ எடுத்துச் சென்று விட்டானோ எனவும் சந்தேகித்தாள்.  கணவனிடம் “குழந்தையை ஸ்ரீராம் எங்காவது எடுத்துக் கொண்டு போனானா?  நீங்கள் பார்த்தீர்களா?” எனவும் கேட்டவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் “குழந்தை சற்றுமுன் இங்குதானே இருந்தான்” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, தானும் குழந்தையை தேடலானான்.  அப்போது ஸ்வாமி அறையிலிருந்து குழந்தையின் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.

இருவரும் ஸ்வாமி அறையின் வாயிலை நெருங்கும்போது கண்ட காட்சி அவர்களைத் திகைப்பில் ஆழ்த்தியது.  ஸ்ரீராம் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு, “ஸ்ரீராமா, நான் சகோதர பாசமில்லாமல், இந்தச் சின்னக் குழந்தையை வெறுத்தவன்.  கொஞ்சமும் ஈவு இரக்கமின்றி, மிகவும் சோனியாக இருக்கும் அவனிடம் முரட்டுத்தனமாக அன்று இந்தக் கையைக் காயப்படுத்தி விட்டேன்..  அதற்காக நான் இன்று இப்ப மிகவும் மனம் வருந்துகிறேன்.  கனகா டீச்சர் சொன்ன இராமாயணக் கதையைக் கேட்டபிந்தான், நான் உன்னைப் போல் ஒரு அண்ணனாகப் பிறந்தும், இந்தச் சின்னத் தம்பியை வெறுத்தது தவறே.  பாவம் என்னுடைய முரட்டுத் தனத்தால், ஒரு குற்றமும் செய்யாத இந்தக் கண்ணனின் கைகள் புண்ணாகிவிட்டதே.  அப்பவும்கூட வலியால் துடித்து அழுதவனைப் பார்த்து மனதிற்குள் சந்தோஷப்பட்டேனே? அது எப்படிப்பட்ட பாவமான காரியம்.  பகவானே, என்னுடைய மனதில் இருக்கும் கோபம், ஆத்திரம், வர்மம், எல்லாவற்றையும் போக்கி விடு.  நானும், உங்களைப் போலவே எல்லாரிடமும் பாசத்துடனும், பரிவுடனும், முக்கியமாக இந்தச் சின்னக் கண்ணனுடன் மிகவும் பாசமுள்ள அண்ணனாக இருக்கத் துணை புரியுங்கள்.  நான் உங்களின் முன் சத்தியம் செய்து சொல்லுகிறேன்.  என் அம்மா, அப்பா மீது ஆணையிட்டுச் சொல்லுகிறேன்.  நான் இனி யாருடனும், எந்தக் காரணத்திற்காகவும் கோபப்படமாட்டேன். எல்லாருடனும் அன்பாக, பரிவாக, சினேகமாக, பாசத்துடன் இருப்பேன்,  எனக்குக் கிடைக்கும் எல்லா சுகங்களையும் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுவேன்.  எனக்கு உங்களால் கொடுக்கப்பட்ட இந்தச் சின்ன சகோதரனை, என் உயிர்போல் பாதுகாப்பேன்” எனக் கண்களில் நீர் வழிய சொல்லிவிட்டு, தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கண்ணனைத் தூக்கிக் கொண்டு “சின்னக்கண்ணா, என்னை அடித்து விடடா. பாவம், அன்று நான் செய்த துர்ச்செயலால், நீ எத்துனைக் கஷ்டப் பட்டிருப்பாய்.  உன்னுடைய சின்னக் கைகள் எப்படிச் சிவந்து போயிருந்தது.   இன்று உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறேன்  உன்னுடைய இந்தக் கைகளால் என்னை நன்றாக அடித்து விடு.  அப்பத்தான், நான் செய்த தப்புக்கு எனக்கு மன்னிப்புக் கிடைக்கும்  நன்றாக அடித்து விடுடா” எனச் சொல்லிக் கொண்டே, கண்ணனின் கைகளால் தன்னுடைய இரு கன்னங்களிலும் தன்னைத்தானே அடித்துக் கொண்டான்.  முதலில் குழந்தை அவன்  தன்னுடன் விளையாடுவதாக நினைத்துக் கொண்டு, தானும் அவனுடைய கன்னங்களில் அடித்து விளையாடியது.  ஆனால், அண்ணனின் கண்களில் நீர் வழிவதைப் பார்த்து, தன் கைகளால் அடிப்பதை நிறுத்தி விட்டு, அந்த்க் கன்னங்களைத் துடைத்து விட்டுக் கொண்டே “அண்ணா, அண்ணா எனவும் கூப்பிட்டது.

பூஜை அறையின் வாசலில் இருந்த இருவருடைய மனமுமே சிலிர்த்து விட்டது.  தாங்கள் ஒரு நாள் தான் அவனிடம் கடுமையாக இருந்தோம்.  பிறகு அவனிடம் அதைப் பற்றிக் கூட பேசவில்லை.  அப்படியிருக்க, திடீரென ஸ்ரீராமின் மனதில் இத்தகைய மாற்றம் வரக் காரணம் யாது எனவும் தெரியாமல் நின்றார்கள்.  மெதுவாக அவனிடம் சென்று அவனையும், சின்னவனையும் தங்களின் கைகளால் அணைத்துக் கொண்டு,
ஸ்ரீராமா, வருந்தாதே.  உன்னுடைய குற்றத்தை நீயே உணர்ந்து விட்டாய். நியும் சின்னவந்தானெ.  நீ ஒருவனாக இருந்துவிட்டு, திடீரென இன்னோருவன் நம்மிடைய வந்ததால், நாங்கள் உன் மீது வைத்திருக்கும் அன்பும், பாசமும் குறைந்து விடுமோ எங்கிற பயத்தில்தான் நீ அவனிடம் அத்தனைக் கோபமாக நடந்து கொண்டாய்.  இப்போது உனக்கும் உன் தம்பியிடம் பாசம் வந்து விட்டது. அதனால், இனியும் நீ தப்பு செய்து விட்டோமோ என வருந்த வேண்டாம்.  எங்களுக்கும் நிம்மதியாகி விட்டது. இனிமேல், சின்னவனைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு உன்னுடையது.  நாமெல்லாம் சந்தோஷமாக இருக்கலாம்.  உன்னுடன் சேர்ந்து நாங்களும் இன்று நம்முடைய சந்தோஷத்தை பகவானிடம் பணிவுடன் சொல்லி, அவனுக்கு நம்முடைய நமஸ்காரத்தைச் செய்வோம்.  நீ எப்பவுமே எங்களுடைய மூத்த குழந்தைதான்.  உனக்கு ஒரு தம்பி வந்திருக்கிறான்.  சந்தோஷமாக வா.  நாமெல்லாம் இன்று முதல் சந்தோஷமாக இருக்கலாம்.  எனக்கும் இன்று விடுமுறைதான். “ எனச் சொல்லிக் கொண்டே இரு பிள்ளைகளுடன் ஸ்வாமி நமஸ்காரம் செய்து விட்டு வெளியே கிளம்பினார்கள்.

மறு நாள்  காலையிலேயே பிரபா, கனகாவைத் தேடி அவள் வீட்டிற்கு வந்தாள்.  வந்தவளைப் பார்த்து “என்ன பிரபா, இத்தனைச் சீக்கிரம் வந்திருக்கிறாய்.  இன்று என் மாணவன் என்ன செய்து உங்களைத் துன்பப்படுத்தினான்.  சின்னவனை எதும் அடித்து விட்டானா? என்ன செய்தான் சொல்
 எனக் கவலையுடன் கேட்டாள்.  பதிலாக் கனகா சிரித்துக் கொண்டே “இன்று நான் வந்தது உன்னிடம் என் மனக்கஷ்டத்தைச் சொல்ல இல்லை.  மாறாக உனக்கு என் நன்றியைச் சொல்லிவிட்டுப் போக வந்தேன். இன்றுதான் என் உண்மையான ஸ்ரீராமைக் கண்டு கொண்டேன்.  இன்று காலையில் அவன் சின்னவனைத் தூக்கிக் கொண்டு, ஸ்வாமி அறைக்குள் சென்று, பகவானிடம், தான் தன் தம்பியிடம் கோபமாக, வெறுப்பாக, அவனை விரோதியாக எண்ணீக் கொண்டு, அவனைத் துன்புறுத்தியதற்காக மனமார மன்னிப்புக் கேட்டுக் கண்ணீர் விட்டு அழுதான். அது மட்டுமல்லாது, பகவானிடமே இனிமேல் தன்னுடைய தம்பியின் பேரில் மிகவும் பாசத்துடனும், பரிவுடனுமிருப்பதாகவும், அவனுக்கு பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதாகவும் சத்தியமும் செய்து விட்டான்.  எங்களுக்கெல்லாம் மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருக்கு.  இத்தனை நாட்கள் நாங்கள் இருவரும் எத்தனை விதமாக, அன்பாக, பாசமாக, பக்குவமாக, சில சமயம் கோபத்துடனும் அவனுக்குச் சொல்லிய புத்திமதிகளை கொஞ்சம் மனதில் வாங்காதவன், இப்ப இப்படி மாறினான் என்றால் அதற்குக் காரணம் நீயாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.  அதனால்தான், உன்னிடம் எங்களுடைய சந்தோஷத்தைச் சொல்லி, நன்றியையும் தெரிவித்துப் போக வந்தேன்.  ஆமாம், நீ என்ன சொல்லி, அவனுடைய மனதை இத்தனை சீக்கிரம் மாற்ரி விட்டாய்?” எனவும் கேட்டு, தன் கண்களில் வழிந்த ஆனந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

“பிரபா, நான் இது நாள் வரை, ஒரு தடவை கூட, ஸ்ரீராமிடம், அன்று அவன் ஏன் சின்னவனின் கையைக் காயப்படுத்தியது ஏன் எனக் கேட்கவே இல்லை.  நாங்கள் இப்போது எங்கள் பள்ளியின் ஆண்டு விழாவுக்காக  ஒரு நாடகம் போடுகிறோம்.  அது இராமாயணத்திலிருந்து சில காட்சிகளை போடுகிறோம் அதில் ஸ்ரீராம்தான் ஸ்ரீராமராக வேஷம் போடுகிறான்.  நாடகத்தில் நடிப்பவர்களுக்கு, அந்தக் கதா பாத்திரங்களின் எல்லா குணாதிசயங்களையும் புரியும்படிச் சொல்லித்தான், நாடகம் போடுகிறோம்.  ஏறக்குறைய நடிப்பவர்கள் எல்லாரையுமே கூடிய வரைஅந்த அந்தப் பாத்திரங்களாகவே மனதில் மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி இருக்கிறேன்.  ஸ்ரீராமும், தான் நன்றாக நடிக்க, ஸ்ரீராமரின் குணங்களையே தன்னுள் உருவேற்றிக் கொண்டால்தான், நாடகம் நன்றாக இருக்கும் எனவும் புரிந்து கொண்டதால், அவன் மனதில் சதா அந்த பகவானுடைய குணங்களையே உருவாக்கிக் கொண்டு வருகிறான்.  சுபாவத்தில் மிகவும் நல்லவன், அன்பானவன்.  எதோ புரியாத ஒரு கோபமும், தம்பியை தனக்குப் போட்டியாக வந்திருக்கிறான் எங்கிற தப்பான எண்ணத்தால்தான், இத்தனை நாட்கள் அவனிடம் வெறுப்புக் கொண்டிருந்தான்.  இப்போ, நாடகத்தில் ராமராக வருவதால், அவனுக்குள்ளும் எதோ மனமாற்றம் வந்திருக்கும்.  எல்லாமே நல்லதுதான்.  இனிமேல், அவனும் தம்பியைப் புரிந்து கொண்டிருப்பான்,  பாசத்துடன் இருப்பான். உங்களுடைய துன்பமும் தீர்ந்து விடும்.  நிம்மதியாக, சந்தோஷமாக இரு” எனச் சொன்னாள் கனகா.

கனகா இத்தனை தூரம் விளக்கமாகச் சொல்லியும், முழுச் சமாதானமடையாத பிரபாவைப் பார்த்து “என்னயிது உனக்கு இன்னும் சந்தேகம் தீரவில்லையா?  நீ இராமாயணம் படித்தவள்தானே.  ஆனானப்பட்ட, அசுர ராஜன் இராவணனே, அசோக வனத்தில் இருக்கும் சீதாதேவியின் மனதில் இடம் பிடிக்க, அவளை அடைய, தான் ஒரு நாள் ஸ்ரீராமன் போல் வேஷமிட்டு, சிதாதேவியைப் பார்க்கப் போனான்.  ஸ்ரீராமரின் வேஷத்திலாவது, தான் சீதையைத் தீண்டவேண்டுமெனத் திட்டமிட்டு சென்றவன், அங்கு சென்றவுடன், சீதையைப் பார்த்து, அவளைத் தொடவும் தயங்கவில்லையா?  ஏன், அந்த முரட்டு அசுரனான இராவணாலேயே, ஸ்ரீராமாராக வேஷம் போட்டவுடன், அவனையுமறியாமல், ஸ்ரீராமரின் உன்னதமான குணமான பிறன் மனையாளை மனதாலும் தீண்டக்கூடாது எங்கிற பரிசுத்தமான எண்ணம் அவனையும் ஆட்கொள்ளவில்லையா?  சீதையை அடையனும்னு போட்ட வேஷந்தானென்றாலும், இராவணனின் மனமும் குணமும் அந்த நேரத்தில் மாறவில்லையா?  நம்முடைய ஸ்ரீராம், சுபாவத்திலும் ஸ்ரீராமந்தானே.  அவன், தன் மனதில் இருந்த துர் குணங்களை மாற்றிக் கொள்ளுவதில் என்ன ஆச்சர்யம்?   நாடகத்துக்காக போட்ட ஒரு வேஷமென்றாலும்கூட, போட்ட வேஷம் யாருடையது.  சாட்சாத் அந்த பரந்தாமன் ஸ்ரீராமரின் வேஷமல்லவா.  பகவான் என நினைத்து ஒரு கல்லைக் கொண்டாடினாலும், அந்தக் கல்லுக்குள் பகவானின் சக்தி இருக்கிறது அல்லவா? அப்படித்தான், நாடகத்திற்காக போட்ட வேஷமென்றாலும், குழந்தைகளின் மனதில் அந்தக் குணங்கள் கட்டாயம் பதிந்து விடாதா?  நம்முடைய குழந்தைகள் மிகவும் நல்லவர்கள்தான். அவர்களின் குணங்களை அறிந்து கொள்ள, நமக்கும் சில நேரங்கள் அமைந்து விடும்” எனச் சொல்லி விட்டு, தன்னுடைய சினேகிதியை சந்தோஷமாக அனுப்பி வைத்தாள்.

அவளின் மனதிலும், எப்படியோ, அந்த ஸ்ரீராமந்தான், இந்த ஸ்ரீராமனின் மனதிலும் மாற்றத்தை உண்டாக்கி இருக்கிறார் என மனதார நினைத்து கொண்டே, தன் விட்டில் இருக்கும் ஸ்ரீராமரின் படத்தின்கீழ் பணிவுடன் நமஸ்கரித்தாள்.